Οι «αδελφοποιησεις» του μισους

Του Αντώνη Σαριδάκη

Τι σχέση μπορεί να έχουν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού με αυτούς της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, της Ραπίντ Βιέννης και της Χάμαρμπυ;

Οι οπαδοί του Ολυμπιακού με αυτούς του Ερυθρού Αστέρα και της Σπαρτάκ Μόσχας;

Οι αντίστοιχοι της ΑΕΚ με τους οπαδούς της Μαρσέιγ και της Λιβόρνο;

Αν η ερώτηση γινόταν πριν μια δεκαετία οι απαντήσεις θα ήταν μετρημένες και θα περιορίζονταν στο ενδιαφέρον μιας – μικρής – μειοψηφίας του συνδεσμιακού χώρου.

Οι απαντήσεις πλέον είναι «αυτόματες», καθώς έγινε προχωρημένη «τάση» της εποχής, το εκτός συνόρων «τακίμιασμα» με οργανωμένους οπαδούς από το εξωτερικό.

Οι περίφημες αδελφοποιήσεις έγιναν… «μόδα».

Πραγματική μόδα, όπως υπάρχει στο κούρεμα, στο ντύσιμο, στους κώδικες συνεννόησης.

Έγιναν...«must» στον «underground» χώρο των οπαδών που υποτίθεται ότι είναι αντίθετος σε οτιδήποτε νέο, που «διαφθείρει» και μεταλλάσσει τον αυθεντικό – διαχρονικό ποδοσφαιρικό χαρακτήρα.

«Fuck modern football» δεν λένε άλλωστε σχεδόν όλοι οι οπαδοί, υψώνοντας τα σχετικά πανό στην εξέδρα;

Μόνο που το καινούριο «φρούτο» των αδελφοποιήσεων που «ρίζωσε» για τα καλά στον οπαδικό ψυχισμό, αντιμετωπίζεται σαν κάτι «ουδέτερο» και πάντως όχι αρνητικό από το μέσο φίλαθλο, και προβάλλεται ευμενώς από τα Μ.Μ.Ε.

Υπό προϋποθέσεις, το να υπάρχουν καλές σχέσεις ανάμεσα σε οπαδούς διαφορετικών ομάδων, διαφορετικής χώρας θα ήταν κάτι απολύτως υγιές.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε ακόμα και για αποθέωση του φίλαθλου πνεύματος.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Το συνεκτικό στοιχείο για την ύπαρξη «αδελφοποίησης» υπαγορεύεται από το κοινό θανάσιμο μίσος για κάποιον ή κάποιους συλλόγους.

Επί της ουσίας δεν υπάρχει φιλία μεταξύ δύο.

Μόνο το μίσος για τους απέναντι. Το οποίο είναι τόσο δυνατό που μπορεί να οδηγήσει σε αποστολές εκτός έδρας και δολοφονίες.

Το σκηνικό άλλαξε. Τώρα η πορεία δεν γίνεται προς το γήπεδο των αντιπάλων, αλλά προς ξένη χώρα.

Το θέμα δεν είναι η αρπαγή «λαφύρων» - υποκατάστατο για άτομα με ιδιαίτερα ψυχοπνευματικοσεξουαλικά προβλήματα – αλλά το «τέλειωμα» της ζωής των άλλων.

Πολλοί γνωστοί μου είναι οργανωμένοι οπαδοί. Όλων των ομάδων.

Το «σκηνικό» του να χοροπηδούν δέκα άτομα πάνω σε έναν για να τον τελειώσουν τους εξοργίζει.

Αυτά είναι νέα ήθη. Ξενόφερτα. Που έχουν μέσα τους εκτός από τη νοσηρότητα του μίσους, και τη ΛΑΧΤΑΡΑ για ΠΡΟΒΟΛΗ.

Ίσως αυτή η λέξη να μην έχει πάρει τη «θέση» που της αξίζει στο βαθμό επικινδυνότητας, για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου.

Οι «θύτες» σε κάθε περίπτωση κάνουν το παν για να «επικοινωνήσουν» τα επιτεύγματα τους. Σε εξειδικευμένες ιστοσελίδες όπου υπάρχει βαθμολογία ανάλογα με το πόσο «αποτελεσματικός» ήσουν στα πλήγματα του αντιπάλου και της δυσκολίας της αποστολής, στα social media, ακόμα και στο tik – tok.

Η απόλαυση της αποδοχής… Σαν διεστραμμένο video – game που πριμοδοτεί με πόντους κάθε πίστα ανάλογα με το πόσα κεφάλια έχεις…πάρει.

Μόνο που εδώ μιλάμε για πραγματικότητα. Και όχι απλά για μια νοσηρή μειοψηφία που διαστρεβλώνει την κοινωνική – αθλητική φύση του ποδοσφαίρου.

Εδώ μιλάμε για διαφοροποίηση και κλιμάκωση μαζί, της βίας.

Η έχθρα δεν είναι προϊόν αθλητικών διαφορών αλλά καθαρή εκδήλωση μίσους και ψυχοπαθολογικών καταστάσεων.

Πρώτα κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο, και μετά ποδοσφαιρικό. Και πάντοτε νοσηρό.

Οι «κολλεγιές» και οι «συμμαχίες» που δεν είναι κρυφές και σε κάθε ευκαιρία ξεδιπλώνονται με τη μορφή πανό και coreo, δεν είναι τίποτα παραπάνω από συμπλεύσεις μίσους και κακότητας.

Δεν έχουν τίποτα ωραίο μέσα τους, γιατί η γενεσιουργός αιτία τους υπαγορεύεται από καταστάσεις αρρωστημένες. Από αδιέξοδα μυαλού και ψυχής.

Που αντιμετωπίζονται είτε με πρόληψη, είτε με καταστολή.

Στην περίπτωση του τραγικού περιστατικού στη Ν. Φιλαδέλφεια που κόστισε τη ζωή στον 29χρονο φίλο της ΑΕΚ δεν υπήρξε τίποτα από τα δύο.

Η επιχειρησιακή ανεπάρκεια της Αστυνομίας ήταν τρομακτική.

Το ότι υπήρχε λεπτομερής ενημέρωση για το τι επρόκειτο να γίνει, και δεν «κουνήθηκε φύλλο»…σοκάρει.

Σε σημείο που κάθε περιστατικό φόνου με επίκεντρο, αιτία, ή αφορμή το ποδόσφαιρο ξεπερνάει το προηγούμενο στα πάντα.

Σε βιαιότητα, αναλγησία, αδιαφορία, ατολμία.

Το άσχημο εξακολουθεί να θριαμβεύει.

Το κατά πόσο θα συνεχίζει να επελαύνει δεν είναι μόνο θέμα βούλησης αλλά και μπόρεσης.

Στα όσα έγιναν στη Ν. Φιλαδέλφεια που μάλιστα...κινηματογραφήθηκαν σε μεγάλο βαθμό τόσο ως προς την προετοιμασία της...καθόδου, όσο και ως προς την εκτέλεση του επιτελικού σχεδίου (των χουλιγκάνων) υπάρχουν ωστόσο αρκετά - τρομακτικά - ερωτηματικά. 

Άγνωστο αν θα διελευκανθούν, και αν η απάντηση θα οδηγήσει σε κάποια αποτελέσματα. 

Το μόνο βέβαιο στην υπόθεση είναι ο χαμός του παλικαριού. 

Και ο πόνος της μάνας...