Το ασχημο που θριαμβευει και τα περιθωρια νικης

Η δολοφονία του 19χρονου παιδιού στη Θεσσαλονίκη, και ο «εν ψυχρώ» τρόπος που έγινε σόκαρε.

Τα κίνητρα της αποδίδονται στο ποδόσφαιρο. Στις οπαδικές διαφορές. Απλοϊκή αιτιολόγηση.

Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. 

Καθημερινά παραδίδονται δωρεάν μαθήματα αναλγησίας, απάθειας, ανανδρίας σε κάθε κατεύθυνση και με κάθε τρόπο.

Σε κάθε έκφανση της ζωής.

Άτομα με ιδιαίτερα ψυχοπνευματικοσεξουαλικά γνωρίσματα ελκύονται από ειδικά διαβάσματα, ήχους, είδη διασκέδασης και την «καταβρίσκουν» «εκλύοντας» θυμό.

Τους αρέσει να προκαλούν. Αυτή είναι και η λέξη «κλειδί» στο συγκεκριμένο θέμα. Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Με κάθε τρόπο.

Για να ακολουθήσει η ΕΠΙΒΟΛΗ. Με κάθε τρόπο.

Το πράγμα έχει ξεφύγει εδώ και καιρό. Το περιστατικό στο Χαριλάου μας το υπενθυμίζει.

Μπορεί μάλιστα ο φόνος να έγινε λέει…κατά λάθος, γιατί κάποιοι ενδέχεται να υπέδειξαν στο δράστη την λάθος παρέα αντί να «στοχεύσουν» στη σωστή.

Καταλαβαίνετε το μέγεθος της αρρώστιας;

Στην ανεκτική μας κοινωνία κυρίαρχο εσωτερικό ερώτημα είναι το μήπως δεν πρέπει να μιλήσουμε όταν κάτι υπερβαίνει τα εσκαμμένα.

Από φόβο, συμφέρον, ή απλή…βαρεμάρα και αδιαφορία.

Κλείνουμε συνεχώς τα αυτιά μας σε ακραίες θέσεις που λέγονται με…γλυκούτσικο τρόπο

Καθημερινά νέα ήθη εισβάλλουν με ποικίλες και ύπουλες μορφές που δεν μπορούσαν να γίνουν αποδεκτά ΛΙΓΑ μόνο χρόνια πριν.

Όχι πολλά.

Η δολοφονία του Αλκιβιάδη δεν είναι ΜΟΝΟ ή ΚΥΡΙΩΣ σύμπτωμα οπαδικής τοξικότητας.

Περισσότερο είναι ένα προμήνυμα ενός αναπότρεπτου κύματος βίας που πρόκειται να παρασύρει τα πάντα ελλείψει θεσμικής αλλά και ευρύτερης βούλησης για αποτροπή. Εξαιτίας (πάμε ξανά) φόβου, συμφέροντος ή …απλής βαρεμάρας και αδιαφορίας.

Άνθρωποι υπόκεινται …ιδιαίτερη επεξεργασία για να δείχνουν στην καλύτερη περίπτωση ανοχή και στη χειρότερη εξοικείωση με τέτοια γεγονότα (το καλύτερο ή χειρότερο εδώ σηκώνει κάμποση σκέψη).

Σε αρκετούς αρέσει αυτός ο κόσμος όπως είναι. Γιατί απλώς…αλλάζει.

Στην πλειοψηφία όμως όχι. Και δεν αναφέρομαι σε αυτούς που υποκριτικά καταδίκασαν την δολοφονία επειδή δεν ΜΠΟΡΟΥΝ να κάνουν αλλιώς.

Αναφέρομαι στους πολλούς.

Σε αυτούς που χθες π.χ. στο «Γεντί Κουλέ» κατά τη διάρκεια της σιγής του ενός λεπτού που κρατήθηκε στη μνήμη του παιδιού, αποδοκίμασαν αυτούς που «διάλεξαν» εκείνη ακριβώς τη στιγμή για να ακουστούν και να προτρέψουν τους ποδοσφαιριστές να…νικήσουν τον Παναθηναϊκό.

Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα. Κάτι μου λέει όμως ότι το έργο δεν έχει τελειώσει ακόμα. Υπάρχουν περιθώρια για να ηττηθεί το «άσχημο» που αυτή τη στιγμή θριαμβεύει.

Τι θριαμβεύει δηλαδή. Φαλάγγι μας έχει πάρει…