Κ. Φραντζεσκος: "Τα αποδυτηρια του Π.Ο.Α. ειναι τα πιο ευτυχισμενα"
Ο προπονητής του ΠΟΑ Κώστας Φραντζέσκος ήταν καλεσμένος στην εκπομπή "Στρογγυλή Θεά" του Crete2day.
Ο σπουδαίος παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν τεχνικός αναφέρθηκε στην φετινή - με "πυξίδα προς το μέλλον - προσπάθεια που καταβάλλεται στο Ατσαλένιο, αλλά και στη διάρκεια της αγωνιστικής του ζωής, έχοντας "γράψει" τη δική του ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο, σε μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης.
Αναλυτικά:
-Πριν από μερικούς μήνες κατά την παρουσίαση σου είχες πει ότι το πρώτο ταξίδι που είχες κάνει εκτός Αθηνών, ήταν με την τότε ομάδα σου τη Βουλιαγμένη, για να παίξεις με τον ΠΟΑ στο Ατσαλένιο στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία
«Ακριβώς. Σε ηλικία 15,5 ετών. Ήταν ξερό το γήπεδο τότε»
-Όταν ξεκινούσες για να γίνεις ποδοσφαιριστής, είχες μια αίσθηση για το πού θα έφτανες;
«Όχι. Είχα βάλει ένα μεγάλο στόχο. Να γίνω ποδοσφαιριστής. Το πίστευα. Για να πετύχεις κάτι θέλει και ικανότητα και τύχη. Όπως παλιότερα έχω πει είμαι από τα τυχερά παιδιά. Έκανα καριέρα και ευχαριστώ το Θεό. Έχω δει ποδοσφαιριστές, καλύτερους από μένα που δεν έκαναν τόσο μεγάλη καριέρα.
Στερήθηκα πολλά πράγματα για να φτάσω εκεί που έφτασα. Τους δικούς μου ανθρώπους, την οικογένεια μου, τους παιδικούς μου φίλους. Όταν πήγαιναν διακοπές, εγώ έπρεπε να κάνω προετοιμασία»
-Τι φταίει και ένας ποδοσφαιριστής ο οποίος έχει την «πρώτη ύλη», το ταλέντο, δεν φτάνει σε σημείο που θα του επέτρεπαν οι ικανότητες του;
«Πρέπει να έχεις επιμονή και υπομονή. Δεν πρέπει να ξεφεύγεις από το στόχο σου. Πρέπει να θέλεις να πετύχεις και πάνω από όλα να αγαπάς αυτό που κάνεις.
Αν δεν συμβαίνει αυτό δεν μπορείς να τα καταφέρεις. Φυσικά μεγάλο ρόλο παίζει ο χαρακτήρας που έχεις, γιατί οι στενοχώριες σε αυτό το άθλημα είναι περισσότερες από τις χαρές. Αν μπορείς να τις αντέξεις, και να προχωρήσεις μπροστά, μπορείς να πετύχεις»
-Παναθηναϊκός. Αρχές δεκαετίας 90. Πανίσχυρος. Με παίκτες προσωπικότητες. Πόσο δύσκολη ήταν η καθιέρωση;
«Ευτύχησα να πάω στην ομάδα που αγαπούσα από παιδί. Είμαι Παναθηναϊκός. Παρά το ότι γεννήθηκα στην Καλλιθέα, στις Τζιτζιφιές δίπλα από το «Καραϊσκάκη», και παρά το ότι ο πατέρας μου ήταν ΑΕΚτζής,
Έγινα Παναθηναϊκός γιατί τότε ήταν τρομερός στην Ευρώπη. Είχε πολλούς καλούς ποδοσφαιριστές. Αυτό σε τραβάει.
Ξαφνικά βρέθηκα συμπαίκτης με αυτούς που θαύμαζα στο γήπεδο, και είχα τους είχα αφίσες στο σπίτι. Είναι φοβερό συναίσθημα. Δεν μπορώ να το περιγράψω.
Έπρεπε να επιβληθώ στον εαυτό μου. Εάν δεν πίστευα ότι θα μπορούσα να πετύχω έπρεπε να μην κάνω αυτό το βήμα.
Ήμουν πολύ εγωιστής με την καλή έννοια. Μέσα μου πίστευα ότι ήμουν καλύτερος από αυτούς, αλλά πάντα υπήρχε σεβασμός γιατί ήμουν μαζί με μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου.
Σαραβάκος, Αντωνίου, Αποστολάκης, Μαυρίδης, Γεωργακόπουλος, Βαζέχα, Μαραγκός…
Με βοήθησε επίσης η προηγούμενη ομάδα μου η Βουλιαγμένη γιατί εκεί γινόταν πολύ καλή δουλειά. Το γήπεδο είχε χόρτο, πράγμα σπάνιο για τα δεδομένα ερασιτεχνικού σωματείου της εποχής. Προπονητής ήταν ο μετέπειτα κουμπάρος μου Κώστας Ελευθεράκης. Μας παρείχαν τα πάντα, και έτσι η προσαρμογή μου αργότερα στον Παναθηναϊκό ήταν πολύ καλή»
-Από την παρουσία σου στον Παναθηναϊκό τι σε «σημάδεψε» περισσότερο;
«Ήταν φανταστικό το ότι στην πρώτη μου χρονιά στην ομάδα είχαμε κατακτήσει το «νταμπλ».
Επίσης το ότι είχαμε παίξει στο πρώτο Champions League που ήταν σε πειραματικό επίπεδο, με τους δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων.
Είχαμε αντιμετωπίσει τον Ερυθρό Αστέρα, τη Σαμπντόρια και την Άντερλεχτ»
-Γιατί έφυγες από τον Παναθηναϊκό;
«Κατ’ αρχήν όταν είχαμε προκριθεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994, είχα παίξει σε όλους τους προκριματικούς αγώνες της Εθνικής ομάδας. Προπονητής στον Παναθηναϊκό ήταν ο Όσιμ. Έπαιζα σε όλα τα παιχνίδια.
Τη δεύτερη χρονιά με προπονητή τον Όσιμ δεν έπαιξα σχεδόν σε κανένα, κάτι που με απογοήτευσε. Ήθελα να παίζω. Πίστευα στον εαυτό μου.
Δεν πήγα στο Μουντιάλ για ένα συγκεκριμένο λόγο που δεν οφειλόταν σε μένα. Δεν τον έχω πει ποτέ, και δεν θα τον πω και τώρα.
Ο λόγος ήταν μη αγωνιστικός. Αυτό με πείραξε πολύ.
Ο Παναθηναϊκός δεν πήγαινε καλά, και δεν είχα τις ευκαιρίες να παίξω. Ζήτησα τότε από τον κ. Γιώργο Βαρδινογιάννη να πάω κάπου αλλού. Ήξερα ότι θα με στείλει στον ΟΦΗ. Δεν είχα κανένα απολύτως πρόβλημα με αυτό. Ήθελα να παίξω και τίποτα παραπάνω. Έτσι έγινε η μεταγραφή»
-Δικαιώθηκες για αυτήν την επιλογή;
«Ναι. Στην Εθνική ομάδα μιλούσα με τα παιδιά που βρίσκονταν στον ΟΦΗ και μου έλεγαν πώς ήταν τα πράγματα στην ομάδα. Ήξερα ότι θα πάω να παίξω και θα είμαι ελεύθερος να κάνω αυτό που θέλω»
-Διηγήσου μου μια ιστορία από τον τότε ΟΦΗ
«Όταν μπήκα στο γραφείο του Ευγένιου Γκέραρντ στο «Βαρδινογιάννειο», μου πέταξε στο τραπέζι έναν τόμο, ένα βιβλίο για τη «Μάχη της Κρήτης», και μου είπε να το διαβάσω.
Διάβασα λίγο, και μετά από μια εβδομάδα του το επέστρεψα.
Μου είπε «τι κατάλαβες;», του είπα «τίποτα».
Τότε μου είπε: «Να είσαι έξυπνος. Οι κρητικοί είναι περήφανοι. Μάχονται πάντα για τον τόπο τους. Έτσι θέλω να είσαι και εσύ εδώ».
Μου έμεινε αυτό. Ο Γκέραρντ σου έδινε την εντύπωση ότι θα μπεις στο γήπεδο και θα παίξεις για όλο το νησί. Όχι μόνο για το Ηράκλειο. Έτσι το έβλεπε ο Ευγένιος, και έτσι μας το πέρναγε»
-Τι θυμάσαι από αυτόν;
«Μας έκανε να νιώθουμε ότι ήμασταν οι καλύτεροι. Ότι με όποιον κι αν παίζαμε στην έδρα μας δεν χρειάζονταν πολλά πράγματα για να νικήσουμε.
Μας έκανε να είμαστε όλοι μαζί. Μια οικογένεια. Πάντα υπήρχε αυτό στον ΟΦΗ. Ήταν πολύ καλό το κλίμα. Ειδικά εκείνο το διάστημα. Τότε δεν υπήρχαν και οι ξένοι παίκτες. Ο Γκέραρντ προσπαθούσε να φέρει ότι καλύτερο για τον ΟΦΗ.
Φανταστείτε ότι το 1994 – 95, ο ΟΦΗ είχε πέντε παίκτες στην Εθνική ομάδα. Τον Νιόπλια, τον Πουρσανίδη, τον Χανιωτάκη, το Μαχλά και εμένα, κι αυτό είναι κάτι που με στενοχωρεί σε σύγκριση με την τωρινή ομάδα»
-Το σχόλιο σου για τον τωρινό ΟΦΗ;
«Με στενοχωρεί ότι ο ΟΦΗ δεν είναι πρωταγωνιστής ειδικά στα παιχνίδια που δίνει στην έδρα του. Όλες οι ομάδες δεινοπαθούσαν στο Ηράκλειο, όπου ο ΟΦΗ ήταν κυρίαρχος. Τώρα πάει απλά για να πάρει ένα παιχνίδι.
Θαύματα δεν γίνονται συνέχεια. Είναι δύσκολο να δεις ξαφνικά μια διαφορετική ομάδα.
Τα προβλήματα που έχει ο ΟΦΗ φαίνονται. Τα καταλαβαίνεις»
-Ποια είναι αυτά;
«Δεν είναι δομημένη σωστά η ομάδα. Έχει καλούς παίκτες αλλά με τα ίδια χαρακτηριστικά, στις θέσεις που παίζουν.
«Χτίστηκε» για σχηματισμό 5 – 3 – 2 στο γήπεδο, αλλά αν στραβώσει κάτι δεν μπορείς να το διορθώσεις.
Ο Νέιρα που βάσει χρόνου συμμετοχής είναι σαν να έχει παίξει συνολικά δύο παιχνίδια, τώρα παίζει 90λεπτα. Πώς να ανταπεξέλθει; Και είναι από τους ποιοτικότερους παίκτες της ομάδας»
-Η «αποσυμπίεση» που εσυνεπάγετο η μετακίνηση από τον Παναθηναϊκό στον ΟΦΗ σε βοήθησε σε αγωνιστικό επίπεδο;
«Ναι. Ο στόχος της ομάδας ήταν βέβαια η Ευρώπη, λέγαμε όμως να παίξουμε για να το ευχαριστηθούμε. Υπήρχε περισσότερο η χαρά του παιχνιδιού. Αυτό συνέβαινε και στον Παναθηναϊκό όμως αν εκεί δεν πήγαινε καλά ένα παιχνίδι, τα πράγματα ήταν δύσκολα.
Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καλή, και μέσα στα αποδυτήρια με τα παιδιά, αλλά και με τον κόσμο που ήταν κοντά μας.
Ο ΟΦΗ ήταν ελκυστικός στο παιχνίδι του. Έπαιζε επιθετικά»
-Ακολούθησε η μετακίνηση σου στον ΠΑΟΚ τον Ιανουάριο του 1997
«Είχα ανέβει στην Αθήνα για τις εορταστικές διακοπές, και δεν ξανακατέβηκα.
Ήξερα ότι υπήρχε ενδιαφέρον από τον ΠΑΟΚ. Οι άνθρωποι του τα είχαν βρει σε όλα με τη διοίκηση του ΟΦΗ από την οποία μου είχαν πει, ότι θα ήταν καλό να τα βρω και εγώ με τον ΠΑΟΚ γιατί θα λάμβανε η ΠΑΕ ένα σημαντικό ποσό που ήταν 100 εκ. δραχμές.
Ο ΠΑΟΚ ήταν 10ος τότε, ενώ ο ΟΦΗ ήταν 2ος. Δεν ήθελα να φύγω. Στην πρώτη συνάντηση που έγινε είχα πει όχι. Ακολούθησε μια δεύτερη στην Αθήνα, και εκεί έγινε η συμφωνία»
-Αρχίζει η καριέρα σου στον ΠΑΟΚ, που είναι επίσης «πλούσια» σε επεισόδια. Πώς κύλησε η τριετία στην Θεσσαλονίκη;
«Ο ΠΑΟΚ είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο «κεφάλαιο» στη ζωή μου. Εκεί ένιωσα πραγματικά τη λατρεία του κόσμου στο πρόσωπο μου, περισσότερο από ότι σε κάθε άλλη ομάδα. Δεν έχω μάθει να λέω ψέματα.
Λατρεύτηκα από τον κόσμο. Ήταν πρωτόγνωρο. Τα συναισθήματα ήταν τρομερά. Την πρώτη μέρα που ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη με τον κ. Ορφανό ήταν 5000 κόσμος στο αεροδρόμιο και με περίμενε. Κάποια στιγμή για να φτάσω στο αυτοκίνητο τα πόδια μου δεν πατούσαν στο έδαφος. Με πήγαιναν «σηκωτό». Σε κάθε φανάρι με σταμάταγαν, με έβγαζαν έξω και άναβαν καπνογόνα»
-Προφανώς έχεις εκτιμήσει αυτές τις συμπεριφορές
«Φυσικά. Έχω μάθει στη ζωή μου να ανταποδίδω την εμπιστοσύνη σε όποιον με εμπιστεύεται.
Δόξα τω Θεό, πιστεύω ότι έδωσα αυτό που έπρεπε να δώσω σε όποιες ομάδες αγωνίστηκα»
-Σε αγωνιστικό επίπεδο πώς ήταν τα πράγματα;
«Στο τέλος της πρώτης χρονιάς ο ΠΑΟΚ βγήκε στην Ευρώπη μαζί με τον ΟΦΗ.
Μας είχε κάνει δώρο ο Γιώργος Κουτσουπιάς με το γκολ απέναντι στον Παναθηναϊκό την προτελευταία αγωνιστική στο ΟΑΚΑ.
Ο ΠΑΟΚ είχε να παίξει σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις μια πενταετία γιατί ήταν τιμωρημένος.
Ο κόσμος πανηγύριζε. Το γήπεδο ήταν πάντα γεμάτο. Στο παιχνίδι με την Καστοριά την τελευταία αγωνιστική υπήρχαν 40.000 φίλαθλοι»
-Πες μου για τα παιχνίδια με την Άρσεναλ
«Ήταν αξέχαστα, γιατί η Άρσεναλ που κατέκτησε το «νταμπλ» εκείνη τη χρονιά στην Αγγλία είχε στο ρόστερ της παίκτες όπως οι Βιεϊρά, Πετί, Μπέργκαμπ, Όβερμαρς, Σίμαν.
Στην ομιλία του πριν το παιχνίδι, ο Άγγελος (σ.σ. Αναστασιάδης) μας έλεγε «πεθαμένα τι φοβάστε;. Είμαστε καλύτεροι. Βγείτε για να κερδίσετε». Το έλεγε και το πίστευε. Μας έκανε να νιώθουμε ότι οι αντίπαλοι ήταν κατώτεροι. Είναι μεγάλο χάρισμα αυτό.
Είχε κι άλλο ένα χάρισμα ο Άγγελος. Το ότι «διάβαζε» πολύ καλά το παιχνίδι. Σε βοηθούσε να δώσεις το 100% των δυνάμεων σου, όταν κάτι «στράβωνε» χωρίς να κάνει αλλαγή, χωρίς να γίνει τίποτα»
-Η συνέχεια τι εξέλιξη επεφύλασσε;
«Υπήρχαν επιτυχίες. Κάθε χρόνο βγαίναμε στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ, ήμασταν κοντά στην «τριάδα», και πολύ ανταγωνιστικοί.
Δεν πήραμε τίτλο, όμως ένας τίτλος δεν μπορεί να «έρθει» έτσι εύκολα, είτε μιλάμε για κύπελλο, είτε για πρωτάθλημα. Πιστεύω ότι προσθέσαμε ένα «σκαλοπάτι» στην ομάδα για να πάρει τα δύο κύπελλα τα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν»
-Τι συνέβη και αποχώρησες;
«Ήρθε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς στην ομάδα, ενώ είχα ακόμα ένα χρόνο συμβόλαιο με τον ΠΑΟΚ. Μου είπε ότι δεν ήμουν στα πλάνα του μαζί με άλλους 5 – 6 παίκτες.
Θα μπορούσα να είχα μείνει, όμως όταν ο προπονητής σού λέει, ότι δεν σε υπολογίζει πιστεύω ότι πρέπει να υπάρχει αξιοπρέπεια.
Δεν ξέρω αν το έκανα καλά. Θα μπορούσα να είχα μείνει για να του αποδείξω ότι έκανε λάθος. Στο τέλος το μετάνιωσα γιατί άφησα να με πάει κάπου, κάποιος άλλος και όχι η δική μου απόφαση»
-Σταμάτησες το ποδόσφαιρο στα 34. Γιατί πήρες αυτή την απόφαση σε αυτήν την πρόωρη ηλικία;
«Γιατί βίωσα καταστάσεις που δεν μου άρεσαν στην τελευταία μου χρονιά στην Προοδευτική. Προτιμότερο ήταν να σταματήσω, παρά να κάνω πράγματα ενάντια στον εαυτό μου»
-Ήταν τόσο έντονο αυτό, ώστε να σε κάνει να αποφασίσεις να κλείσεις την καριέρα σου;
«Όταν υποβιβάστηκε η Προοδευτική έπαιξα ένα χρόνο ακόμα στην ομάδα στοχεύοντας στην επάνοδο στην Α’ Εθνική. Για αυτό είχα μείνει στην ομάδα. Η Προοδευτική δεν τα κατάφερε. Έγιναν πράγματα που δεν μου άρεσαν και δεν χρειάζεται να τα αναλύσω περισσότερο. Με πείραξαν πάρα πολύ.
Να φανταστείς όταν σταμάτησα, έκανα δύο χρόνια για να πάω στο γήπεδο»
-Έχουμε καλύτερο ποδόσφαιρο τώρα ή πριν 10 – 15 χρόνια;
«Όχι δεν είναι καλύτερο τώρα το ποδόσφαιρο, κι αυτό έχει να κάνει με την ποιότητα των ποδοσφαιριστών.
Πρώτα από όλα δεν βλέπουμε να παίζουν Έλληνες παίκτες, κάτι που προσωπικά με πειράζει. Δεν είμαι ρατσιστής, όμως οι ξένοι που έρχονταν πριν μια δεκαετία ήταν καλύτεροι από αυτούς που έρχονται τώρα.
Παρά το ότι τα Μ.Μ.Ε παρουσιάζουν ότι υπάρχει ενδιαφέρον στην κορυφή και την ουρά, και ότι είναι ελκυστικό το ποδόσφαιρο που παίζεται, αυτό δεν συμβαίνει.
Τελευταία, δύο ομάδες έπαιξαν παράταση στο Κύπελλο, και είδαμε πόσες φάσεις δημιούργησαν. Πριν τη παράταση οι παίκτες πάθαιναν κράμπες. Και μετά θέλουμε να είμαστε ανταγωνιστικοί σε ευρωπαϊκό επίπεδο;»
-Τι πρέπει να γίνει;
«Πρώτα από όλα οι ομάδες θα πρέπει να είναι αυτόνομες. Καταλαβαίνεις τι εννοώ. Κάθε ομάδα να υποστηρίζεται μόνο από το σήμα της, και τίποτα παραπάνω.
Εφαρμόστηκε ένα μέτρο για να γίνονται τα παιχνίδια χωρίς κόσμο μέχρι μια ημερομηνία. Μετά δηλαδή θα σταματήσει η βία;
Είναι ανώνυμες εταιρείες οι ομάδες; Τότε γιατί να χρειάζονται την αστυνομία; Γιατί να μην περιφρουρεί η ίδια η ομάδα το «σπίτι» της;
Υπάρχει ταλέντο στα αναπτυξιακά τμήματα των ομάδων.
Στον ΠΟΑ υπάρχουν παιδιά που έχουν ταλέντο. Αν δεν τα εμπιστευτείς δεν θα βγουν ποτέ στην επιφάνεια.
Αυτό έγινε και με μένα. Κάποιοι με εμπιστεύτηκαν και εγώ το κυνήγησα. Πρώτα όμως πρέπει να σε εμπιστευτούν»
-Πώς προέκυψε ο ΠΟΑ;
«Ξαφνικά. Το καλοκαίρι ήμουν στα Γιάννινα με τη σύζυγο μου, με πήραν τηλέφωνο από την ομάδα και μου είπαν ότι ενδιαφέρονται. Μου έκλεισαν ένα εισιτήριο, και εγώ στην αρχή ήρθα στην Κρήτη απλά για να μιλήσω.
Με αυτά που άκουσα όμως άλλαξα άποψη.
Μάλιστα στον κ. Λέλεκα το είπα τρεις φορές και γέλαγε. Του είπα ότι «ή με δουλεύεις ή είμαι στον παράδεισο του ποδοσφαίρου»
Μου είπαν να αξιοποιήσω παιδιά που έρχονται από τις Ακαδημίες, ότι υπάρχει ένα ρόστερ που είναι πολλά χρόνια μαζί, ότι αν υποβιβαστούμε δεν μας πειράζει.
Αναρωτήθηκα αν αυτό ήταν αλήθεια. Ρώτησα παιδιά που γνωρίζω στην Κρήτη και μου είπαν ότι πράγματι έτσι λειτουργεί αυτό το σωματείο, που έχει αναδείξει πολλά παιδιά με μεγαλύτερο παράδειγμα τον Γιακουμάκη.
Και όχι μόνο παίκτες, αλλά και προπονητές όπως το Δερμιτζάκη, τον Ταουσιάνη, και τον Γιάνγιαννιν. Βαδίζει σε σταθερά και ουσιαστικά βήματα.
Όταν ο κ. Λέλεκας μου παρουσίασε αυτό το «πρότζεκτ» πείστηκα κατευθείαν»
-Πώς εξελίσσεται αυτή η συνεργασία;
«Τέλεια. Δουλεύουμε και κάνουμε αυτό που πρέπει. Υπάρχει συνεννόηση, επικοινωνία, και το κυριότερο είναι ότι πάμε βήμα – βήμα για να υλοποιήσουμε τους στόχους μας.
Χρειάζεται υπομονή και σταδιακή ανάπτυξη των παιδικών τμημάτων»
-Ποιο είναι το όραμα σου για τον ΠΟΑ;
«Θέλω όταν κάποια στιγμή σταματήσει η συνεργασία μας, να έχω αφήσει κάτι, να έχουμε «χτίσει» πράγματα όλοι μαζί, ώστε ο επόμενος να πατήσει σε αυτά και να «χτίσει» περισσότερα»
-Σε ποιο σημείο βρίσκεται το «χτίσιμο»;
«Είναι πολύ νωρίς ακόμα. Είμαστε στην αρχή. Άλλωστε μόνο έξι μήνες είμαι στην ομάδα»
-Ποια είναι τα σημεία που κατ’ εσένα χρειάζεται να βελτιωθεί περισσότερο ο ΠΟΑ;
«Σαν προπονητή με ενδιαφέρουν οι συνθήκες που θα βρουν τα παιδιά, ώστε η δουλειά που θα κάνουν να είναι σε ικανοποιητικό επίπεδο για να προοδεύουν. Δεν είναι μόνο ο αγωνιστικός χώρος…αλλά και τα υπόλοιπα που πρέπει να υπάρχουν για την αγωνιστική εξέλιξη κάθε παίκτη»
-Δυσκολεύτηκες να «σκοτώσεις» τον ποδοσφαιριστή μέσα σου;
«Πάρα πολύ. Ειδικά τα πρώτα 3 – 4 χρόνια. Όταν ήμουν στις Ακαδημίες του Παναθηναϊκού ήταν πολύ δύσκολα. Έλεγα «γιατί δεν το κάνουν αυτό τα παιδιά» επειδή μπορούσα να το κάνω εγώ παλιότερα.
Ο ποδοσφαιριστής ήταν «ζωντανός» μέσα μου.
Δεν σκεφτόμουν από την αρχή την προπονητική. Όταν μπήκα στις Ακαδημίες του Παναθηναϊκού και έβλεπα την εξέλιξη των παιδιών, υπήρχε μεγάλη ικανοποίηση. Δεν είχα σκεφτεί το επαγγελματικό ποδόσφαιρο, μέχρι το 2020 που έφυγα από τον Παναθηναϊκό. Μέσα στην καραντίνα. Με πείραξε πολύ. Μου ανακοινώθηκε χωρίς να γνωρίζω το λόγο. Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα της καρδιάς μου. Είμαι Παναθηναϊκός και θα πεθάνω Παναθηναϊκός.
Είμαι 55 χρονών πια. Δεκατρία χρόνια ήμουν προπονητής στις Ακαδημίες και άλλα τέσσερα ποδοσφαιριστής στην ΠΑΕ.
Το ένα τρίτο της ζωής μου είμαι σε αυτό το σύλλογο και μου είπαν ότι έπρεπε να απομακρυνθώ επειδή «έτσι κάνουν λέει οι εταιρείες». Ο Παναθηναϊκός δεν είναι όμως εταιρεία.
Το πιο μεγάλο «βραβείο» σε αυτή την ποδοσφαιρική διαδρομή είναι να πηγαίνεις σε ένα γήπεδο χωρίς να σε πειράξουν. Να σε αποδέχονται. Δεν ευλογώ τα γένια μου αλλά δεν ήμουν ποτέ προκλητικός στους αντιπάλους. Προσπαθούσα να χαρούν οι φίλοι της ομάδας μου»
-Πίσω στον ΠΟΑ, πώς βλέπεις τα πράγματα στο φετινό πρωτάθλημα;
«Είναι πολύ δύσκολο πρωτάθλημα. Αν σκεφτείς ότι ανεβήκαμε κατηγορία και έχουμε να αντιμετωπίσουμε ομάδες που έχουν ιστορία στην Α’ Εθνική, όπως ο Πανιώνιος, ο Εθνικός, η Προοδευτική, ο Φωστήρας, ο Απόλλωνας.
Παρόλα αυτά ο ΠΟΑ είναι στην 5η θέση. Είναι ικανοποιητική η βαθμολογική μας συγκομιδή, αλλά θα μπορούσαμε να είμαστε ψηλότερα. Με 30 βαθμούς στον πρώτο γύρο και άλλους τόσους στο δεύτερο ίσως πάρουμε και το πρωτάθλημα….(γέλια)»
-Γιατί η ομάδα δεν τα πήγαινε καλά εντός έδρας στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος;
«Μπαίνουμε στην έδρα μας πιο χαλαροί ή ίσως πιο επιπόλαιοι. Δεν υπήρχε τόσο μεγάλη συγκέντρωση. Το ξέρουμε ότι έχουμε καλή ομάδα, προσπαθώ όμως να περάσω στα παιδιά, ότι αυτό πρέπει να το δείχνεις μέσα στο γήπεδο»
-Πώς πάνε τα πράγματα σε ότι έχει να κάνει με την εξέλιξη των νέων ποδοσφαιριστών;
«Είναι λίγο δύσκολη η κατάσταση σε αυτόν τον τομέα. Είμαστε σε νησί, και η Κρήτη φημίζεται για τον τουρισμό της. Τα περισσότερα παιδιά δουλεύουν, έχουν πολλές ασχολίες και δεν έχουν προτεραιότητα το ποδόσφαιρο. Δεν το βρίσκω παράλογο αυτό.
Αν αναλογιστούμε πώς είναι το ποδόσφαιρο καταλαβαίνουμε γιατί δεν το εμπιστεύονται πια. Παλιότερα ήταν πιο δύσκολο να βρεθείς σε μεγάλη ομάδα, όμως αν άξιζες και μπορούσε να γίνει δεν το σκεφτόσουν.
Το Φεβρουάριο της περιόδου 2020 – 21 είχα πάει στον Απόλλωνα Λάρισας. Το πρωτάθλημα ξεκίνησε μετά τις γιορτές και τέλειωσε σε τρεισήμισι μήνες, και μιλάμε για επαγγελματική κατηγορία.
Όταν δεν ξέρεις πότε θα ξεκινήσει το πρωτάθλημα, πόσοι θα λάβουν μέρος, πόσοι θα ανέβουν και πόσοι θα υποβιβαστούν γιατί να γίνει ένα νέο παιδί ποδοσφαιριστής.
Είναι κρίμα που συμβαίνει αυτό γιατί υπάρχει ταλέντο»
-Στόχος φέτος για την ομάδα του ΠΟΑ;
«Στόχος μας είναι να συνεχίσουμε αυτό που έχουμε ξεκινήσει, και να έχουμε καλή εικόνα στο γήπεδο. Να τερματίσουμε όσο γίνεται ψηλότερα, γιατί αυτό είναι πρόκληση, και να έχουμε την ευκαιρία να βάλουμε στην ομάδα πιο νεαρά παιδιά. Να έχουμε την άνεση για αυτό για να δούμε αν έχουν τις δυνατότητες να βοηθήσουν ενόψει της νέας χρονιάς»
-Πώς είναι το κλίμα στην ομάδα;
«Πιστεύω ότι τα αποδυτήρια του ΠΟΑ είναι τα πιο ευτυχισμένα. Το πιστεύω και χαίρομαι πολύ το λέω. Μακάρι όλες οι ομάδες να ήταν όπως ο ΠΟΑ. Να βίωναν αυτό που βιώνω τώρα εγώ»
-Οι παίκτες κάνουν τον προπονητή ή ο προπονητής κάνει τους παίκτες;
«Το έχω πει στα παιδιά. Αυτά με κάνουν αυτό που είμαι. Οι προπονητές βοηθούν τα παιδιά να γίνονται καλύτερα, όμως αυτά σε κάνουν να φαίνεσαι αυτός που είσαι.
Για να βγει καλό αποτέλεσμα πρέπει όμως να δείξεις στους παίκτες ότι είσαι δίκαιος. Αυτό είναι το βασικότερο»
-Είσαι ρέκορντμαν στις εκτελέσεις φάουλ έχοντας σημειώσει 43 στο πρωτάθλημα και 57 συνολικότερα. Ακατάρριπτο ρεκόρ. Ποιο γκολ ή ποιο φάουλ θυμάσαι περισσότερο από αυτά που σημείωσες στη διάρκεια της αγωνιστικής σου ζωής;
«Είναι πολλά και σημαντικά. Βάσει συνθηκών θα πω το παιχνίδι με την Εθνική ομάδα στη Βοσνία.
Είχε γίνει μετά τον εμφύλιο στη Γιουγκοσλαβία και η κατάσταση ήταν απίστευτη. Γύρω από το γήπεδο υπήρχαν τάφοι και νεκροταφεία. Βομβαρδισμένα κτίρια. Σε όλο το γήπεδο ήταν στρατιώτες. Μείναμε εκεί το βράδυ γιατί το αεροδρόμιο δεν είχε φωτισμό και το τσάρτερ που θα μας μετέφερε ξανάφυγε»
-Ξεχωριστό κεφάλαιο και η Εθνική ομάδα
«Σίγουρα. Είναι ότι καλύτερο για έναν ποδοσφαιριστή να παίζει για τη χώρα του»
-Υπάρχει κάτι που λαχτάρησες σαν ποδοσφαιριστής και δεν έγινε;
«Όχι. Είμαι από τα τυχερά παιδιά που έκαναν καριέρα. Έχω δει παιδιά καλύτερα από εμένα που δεν τα κατάφεραν. Με αυτά που έκανα είμαι πολύ ικανοποιημένος»
-Τα κέρδη σου από το ποδόσφαιρο;
«Η αναγνώριση είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Να περπατάς και να σε χαιρετάει οποιοσδήποτε»
-Λίγο πριν κλείσουμε θα σου πω μερικά ονόματα να μου τα σχολιάσεις επιγραμματικά.
Γιώργος Βαρδινογιάννης:
«Για μένα είναι ο δεύτερος πατέρας μου γιατί με βοήθησε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής μου»
-Δημήτρης Σαραβάκος:
«Πίσω από το κρεβάτι μου είχα τη φωτογραφία του»
-Βασίλης Δανιήλ:
«Πίστευε και δεν πίστευε σε μένα. Είναι όμως ο πρώτος που με έβαλε να παίξω στον Παναθηναϊκό σε ηλικία 19,5 ετών»
-Ευγένιος Γκέραρντ:
«Ψυχολογία στα ύψη. Σε έκανε να νιώθεις ο καλύτερος»
-Ίβιτσα Όσιμ:
«Πρωτοποριακός. Παράδειγμα ότι δεν ήθελε να πηγαίνουμε σε ξενοδοχείο πριν τα εντός έδρας παιχνίδια»
-Άγγελος Αναστασιάδης:
«Κορυφαίος. Ψυχολόγος και προπονητής. Μπορεί να ήσουν μέτριος και να σε κάνει τον καλύτερο κάθε Κυριακή»
-Γιώργος Μπατατούδης:
«Ένας άνθρωπος που έβαζε τα χρήματα του, και δεν ήξερε γιατί το έκανε»
-Ντούσαν Μπάγεβιτς:
«Προσωπική πίκρα. Δεν με ήξερε και μου ζήτησε να φύγω από τον ΠΑΟΚ».
-Κώστας Φραντζέσκος:
«Περίεργο άτομο. Κυκλοθυμικός μερικές φορές»