Ξανα ζωντανος ο ΟΦΗ

Πριν καν αναπτυχθούν οποιεσδήποτε σκέψεις σε αυτό το κείμενο είναι απαραίτητο να υπενθυμιστεί ότι βρισκόμαστε μόλις στην 5^η αγωνιστική του φετινού πρωταθλήματος, οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε με βεβαιότητες.

Μόνο με «αποχρώσες ενδείξεις».

Είναι αυτές αρκετές για να μας οδηγήσουν σε κάποια – έστω πρώτα – συμπεράσματα για τις δυνατότητες και τα αγωνιστικά χαρακτηριστικά του φετινού ΟΦΗ;

Η ερώτηση προφανώς εμπεριέχει ρίσκο, για μια ομάδα που προέρχεται από την περυσινή «τραυματική» εμπειρία μιας «πάλης» για να παραμείνει στην κατηγορία. Αν και ο αντικειμενικός στόχος κατακτήθηκε, άφησε πίσω του φθορά.

Η ενσωμάτωση των καινούριων προσώπων που εντάχθηκαν στο ρόστερ, οι πολλές απουσίες – που συνεχίζονται και την νέα χρονιά – και η πάντοτε αναγκαία πίστωση χρόνου για να «αποτυπωθεί» στο γήπεδο η καλοκαιρινή δουλειά, κάνουν ακόμα πιο «τολμηρή» την απόπειρα για εξαγωγή συμπερασμάτων.

Υπάρχει ωστόσο ένα στοιχείο που δεν πρέπει να αγνοηθεί, σ’ αυτό το μικρό έως τώρα δείγμα γραφής.

Το γεγονός ότι βγάνει ξανά στην επιφάνεια η θέληση, και η «ζωντάνια», η αισιοδοξία και ο πατροπαράδοτος μαχητικός χαρακτήρας του ΟΦΗ, χωρίς τον οποίο τα πράγματα γίνονται πάντα δυσκολότερα. Αυτό δεν έγινε αισθητό μόνο στο 3 – 3 με την ΑΕΚ, σε ένα εξωπραγματικό από πλευράς διαμόρφωσης σκορ αποτέλεσμα που το μνημονεύει ως το πιο θεαματικό ματς του πρωταθλήματος έως τώρα.

Εμφανίστηκε – λιγότερο ή περισσότερο – και στα υπόλοιπα παιχνίδια, στο δύσκολο πρόγραμμα που επιφυλάσσει στους «ασπρόμαυρους» το ξεκίνημα τους στη φετινή διοργάνωση. Ακόμα και στην ήττα από τον ΠΑΟΚ. Δεν έλλειψε η «φλόγα». Ούτε η πίστη απέναντι σε έναν αντίπαλο ανώτερο. Αυτό ήταν ξεκάθαρο σε όλη τη διάρκεια του 90λεπτου. Στα «φωτεινά» και τα «σκοτεινά» της διαστήματα.

Ένα κακό αποτέλεσμα θα είναι πάντα μέσα στο πρόγραμμα. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις καλούνται να αναλάβουν ρόλο τα «αντισώματα» της ομάδας. Τα οποία στην προκειμένη περίπτωση είναι ασύγκριτα περισσότερα από ότι πέρυσι.

Δεν πρέπει να ξεχνιέται το σημείο που βρίσκονταν ο ΟΦΗ πριν πέντε μήνες. Προσπαθεί ξανά να συνέλθει. Να βρει μια ταυτότητα. Δεν είναι εύκολο. Μαγικές συνταγές δεν υπάρχουν.

Χρειάζεται περισσότερο από οτιδήποτε, να αφήσουν όλοι τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές να δουλέψουν. Αν μη τι άλλο φέτος υπάρχει κάτι διαφορετικό. Βλέπουμε ότι κάτι έχει αλλάξει. Ότι κάτι λειτουργεί πιο σωστά. Και υπάρχει η βάσιμη και όχι ευφημιστική αισιοδοξία ότι αυτό θα αποδώσει καρπούς.