Του λειπει η ποδοσφαιρικη «αληταμπουρια»

Ο ΟΦΗ έφυγε άπρακτος από το ΟΑΚΑ σε ένα παιχνίδι που εξ’ αρχής πήγε με περιορισμένες ελπίδες.

Από τέτοιες αναμετρήσεις είναι δύσκολο να βρεθείς χαμένος. 

Συνήθως κάτι σου προσφέρουν, ακόμα κι αν δεν σου δώσουν βαθμούς, επειδή δεν συνοδεύονται από «υποχρεωτικότητες». 

Ο ΟΦΗ δεν τα…κατάφερε όμως.

Το «αβάντζο» των δύο τερμάτων, και η μορφή που είχε πάρει το παιχνίδι στα πρώτα 45’ είχε διαμορφώσει ανέλπιστα τα δεδομένα υπέρ του κρητικού συγκροτήματος. 

Το δεύτερο μέρος ήταν όμως εφιαλτικό, απέναντι σε έναν «καταιγιστικό» ΠΑΟ, που έφτασε στην ανατροπή μέσα από ένα συνεχές «σφυροκόπημα» του συγκινητικού Χριστογεώργου, που συνεχώς «έβγαζε» φάσεις.

Σε αυτό το 45λεπτο, η αντίδραση του ΟΦΗ ήταν μηδενική. 

Δεν προέβαλλε αντίσταση, και δεν εκμεταλλεύτηκε την υπεροχή που είχε αποκτήσει ακόμα και σε ψυχολογικό επίπεδο, έναντι του αντιπάλου του. 

Δεν «έπαιξε» το «χαρτί» της ψυχολογικής υπεροχής, και δεν εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι απέναντι του είχε μια ομάδα που πιέζονταν, από το άγχος, από τα «πρέπει», από το χρόνο…

Μεταξύ των απόψεων που ακούστηκαν για τα αίτια της ανατροπής, ήταν η βοήθεια που καθεμία ομάδα έλαβε από τον πάγκο. 

Σωστή εν μέρει η άποψη. 

Προσωπικά πάντως, αυτό που περισσότερο με προβληματίζει είναι το έλλειμα ψυχής. 

Όχι το έλλειμα ποιότητας (ο ΟΦΗ διαθέτει αρκετή), ή η έλλειψη κάποιων παικτών «κλειδιά» για τη λειτουργία της ομάδας (εξακολουθώ να πιστεύω ότι χρειάζονταν ακόμα ένας ποδοσφαιριστής «εργαλείο» στη μεσαία γραμμή, για να βοηθήσει τα πράγματα).

Το έλλειμα ψυχής, προκύπτει ως δεδομένο από τη μέχρι τώρα πορεία στη διοργάνωση.

Η έλλειψη – όχι φυσικών - αντοχών, είναι «σημείο αναφοράς» για τον φετινό ΟΦΗ. 

Το ότι δεν μπορεί να κρατήσει υπέρ του αποτέλεσμα. 

Προηγείται, μπαίνει μπροστά στο σκορ, κι αντί αυτό να του δίνει δύναμη, τον αποσυντονίζει. 

Σαν να…αισθάνεται καλύτερα όταν ακολουθεί.

Η απουσία του «μετάλλου», από μια προσπάθεια, όσο καλές προθέσεις κι αν υπάρχουν είναι όμως απαγορευτική για την επίτευξη στόχων. Ακόμα και ταπεινών. Κι αυτό δεν είναι μόνο ποδοσφαιρικό συμπέρασμα. 

Από τον ΟΦΗ λείπει η ποδοσφαιρική «αληταμπουρία».

Το να παίζει με τα νεύρα του αντιπάλου του, όποτε του επιτρέπεται, κι όταν οι συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί είναι με το μέρος του. 

Με αποτέλεσμα, ομάδες που δεν είναι καλύτερες του – η αναφορά δεν γίνεται βέβαια για το ματς του προηγούμενου Σαββάτου – να του «κλέβουν» βαθμούς. 

Κατά τα άλλα η ανισορροπία παραμένει.

Μόνο που αυτή τη φορά αντί η εμφάνιση της να καθυστερεί από παιχνίδι σε παιχνίδι, εμφανίστηκε από ημίχρονο σε ημίχρονο.