Το συνδρομο της «οπωσδηποτε νικης»

Ο ΟΦΗ ήταν ακίνδυνος, ανέμπνευστος, και επομένως αναποτελεσματικός απέναντι στην Λαμία.

Μετά το τέλος του αγώνα ακούστηκαν αποδοκιμασίες στο «Γεντί Κουλέ». Το μήνυμα ελήφθη. Ήταν έντονο, και μαζί…υπερβολικό.

Όταν το «ταμπλό» στο τέλος δεν δείχνει νίκη, υπάρχει μια τάση να στεκόμαστε με μπόλικη υποκρισία στην εμφάνιση. Ενώ είναι – σχεδόν – βέβαιο ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε αν έμπαινε το γκολ που θα έδινε τους βαθμούς, ακόμα κι αν η παρουσία της ομάδας στο γήπεδο ήταν κάτω του μετρίου.

Τότε οι απόψεις και οι αναλύσεις για το παιχνίδι θα άλλαζαν αποφασιστικά, και θα έδιναν τη θέση τους σε «επαγγελματικές» νίκες – έκφραση που τόσο κακό έχει κάνει στο ποδόσφαιρο – «έξυπνες» προσεγγίσεις, «θριάμβους ουσίας» κ.λ.π.

Αν συνεπώς η απάντηση στην ερώτηση «γιατί τα γιούχα και τα σφυρίγματα στο γήπεδο;» απαντώνται από την εμφάνιση της ομάδας τότε εν μέρει είναι κατανοητή.

Αν όμως πίσω από όλα αυτά κρύβεται υποκριτικά η απογοήτευση γιατί δεν ήρθε το τρίποντο, τότε το πράγμα αλλάζει. Πάει αλλού.

Και υποχρεούμαστε να θυμίσουμε πράγματα που κανονικά δεν θα έπρεπε. Το σημείο δηλαδή που βρίσκονταν ο ΟΦΗ πριν τέσσερις μήνες.

Είναι ανάγκη να γίνει κατανοητό ότι ο φετινός δρόμος δεν θα είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Ο ΟΦΗ προσπαθεί να ξαναβρεί μια ταυτότητα. Προς το παρόν τα έχει πάει καλά. ΚΑΙ από πλευράς αποτελεσμάτων, βάσει των αντιπάλων που αντιμετώπισε.

Δεν γίνεται στο πρώτο του κακό παιχνίδι μετά από 7 αγωνιστικές να βγαίνουν τα «τσεκούρια».

Κάθε ισορροπημένος φίλαθλος γνωρίζει ότι πρέπει να δοθεί πίστωση χρόνου. Το ρόστερ της ομάδας δεν είναι ακόμα 100% προς διάθεση. Ο ΟΦΗ – όχι στο ίδιο σημείο βέβαια με πέρυσι – δεν μπορεί να παίξει «στα κόκκινα».

Και επιτέλους ο κόσμος πρέπει να απαλλαγεί από τα σύνδρομα της «οπωσδήποτε νίκης».

Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα ρε παιδιά.

Ούτε όταν παίζει η Ρεάλ με τα «Πράσινα Πουλιά» (χοντρό το παράδειγμα, αλλά εντάξει…).

Αυτό το «απαγορεύεται να μην κερδίσεις» που τόσο πολύ έχει «παίξει», ως «σχολή άποψης» όταν αντιμετωπίζεις έναν αντίπαλο που φαίνεται ότι έχει κατώτερες βλέψεις από εσένα, πολύ απλά δεν υφίσταται.

Ίσα – ίσα συναντήσεις με τέτοιες ομάδες έχουν διπλή δόση άγχους. Τις κερδίζεις και κανείς δεν σου λέει τίποτα. Χάνεις και βρίσκεις το μπελά σου από εχθρούς και φίλους.

Πλέον ο οποιοσδήποτε μπορεί να κερδίσει τον οποιονδήποτε.

Ποτέ τα πράγματα στο ποδόσφαιρο δεν ήταν τόσο ρευστά όσο τώρα.

Αυτό που περισσότερο οφείλεται να διαπιστωθεί είναι ότι η κρητική ομάδα συνεχίζει να πάσχει στον τομέα της έμπνευσης.

Τα επόμενα παιχνίδια θα δώσουν οριστική απάντηση για το μέγεθος του προβλήματος.

Υ.Γ. Καθημερινά ακούω γνώμες, απόψεις, και παράπονα φιλάθλων. Πολλοί φίλοι του ΟΦΗ μου μεταφέρουν τις επιφυλάξεις τους για τους νεοαποκτηθέντες παίκτες. Ότι δεν κάνουν τη διαφορά. Ότι δεν έχουν έντονη αγωνιστική δραστηριότητα. Θα έρθει και η σειρά των «νέων». Αρκεί βέβαια να αξίζουν….