Το «πανηγυρι» μιας….«Super» κατηγοριας

Το να αναφερθούμε στο πρωτάθλημα της Σούπερ Λιγκ 2 είναι στενάχωρο. Σχεδόν από κάθε άποψη.

Χαρακτηριστική έλλειψη οργάνωσης, θεσμική αστάθεια, μεταβολές χωρίς λόγο στη συγκρότηση της κατηγορίας, αποφάσεις «εύπλαστες», γραμμές πλεύσης που αλλάζουν υπό το καθεστώς πίεσης, ανομοιομορφία αποφάσεων, και εν τέλει μια διοργάνωση που ταλαιπωρεί όσους συμμετέχουν σε αυτήν, και αφήνει αίσθηση αποστροφής ή στην καλύτερη περίπτωση αδιαφορίας σε αυτούς που δεν έχουν σχέση.

Ο τραγέλαφος με την αναβολή της πρεμιέρας του πρωταθλήματος τρεις ώρες πριν τη σέντρα ενώ ομάδες είχαν ταξιδέψει για να αγωνιστούν, και η επανάληψη της κλήρωσης δυο μέρες αργότερα περιγράφουν μια περισσότερο τραγική παρά κωμική κατάσταση.

Το χειρότερο είναι ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω κατρακύλισμα.

Η Καβάλα π.χ. θα ξεκινήσει στη διοργάνωση εγγράφοντας ως ποδοσφαιριστές, αθλητές του kick boxing και του μπάσκετ που θα αγωνίζονται στο γήπεδο μέχρι τον Ιανουάριο, όταν θα αποκτήσει το δικαίωμα για μεταγραφές επαγγελματιών.

Τέλειο «σκριπτ» για «καρτούν». Ούτε καν για ταινία.

Η έλλειψη σοβαρότητας είναι ορατή «δια γυμνού οφθαλμού».

Η αναβάθμιση της κατηγορίας  – αν πράγματι είναι αυτό το ζητούμενο – δεν είναι τόσο δύσκολη υπόθεση.

Ούτε απαιτούνται τεράστιες οικονομικές υπερβάσεις, ή κατανάλωση μεγάλων αποθεμάτων φαιάς ουσίας για την υλοποίηση μιας τέτοιας κατάστασης.

Ένα απλό, ορθολογικό «κοπιάρισμα» των αντίστοιχων διοργανώσεων δεύτερης κατηγορίας των ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων θα ήταν αρκετό. Όχι κατά ανάγκη των προηγμένων ποδοσφαιρικά χωρών.

Ακόμα και της περυσινής ελληνικής «Σούπερ Λιγκ – 2».

Από ένα σημείο και έπειτα είναι θέμα λογικής. Και βέβαια ειλικρίνειας. Γιατί το «σκηνικό» αυτό βολεύει πολλούς. Διαφορετικά δεν υπάρχει λόγος να διατηρείται. Από ένα σημείο και έπειτα ξεπερνιέται και το όριο της ανοργανωσιάς. Και πάει αλλού…

Είναι «αναγκαίο κακό» η προσαρμογή σε ένα εμπορευματικό πλαίσιο οργάνωσης. Το οποίο ΟΛΟΙ επικαλούνται, αλλά μόνο στα λόγια. Βασική προϋπόθεση είναι να γίνει η διοργάνωση πιο υγιής. Μέσα και έξω από το γήπεδο.

Φαινόμενα διαφθοράς υπάρχουν. Και πρέπει να καταπολεμηθούν. Δεν συμφέρει κανέναν να παραμένουν, ακόμα και ως «αιώρηση» φημών.

Πιο ξεκάθαρα είναι όμως τα φαινόμενα της πλήρους κατάργησης της λογικής, που έχουν σαν συνέπεια την πλήρη απουσία εκτίμησης πολλών σοβαρών φιλάθλων – και οπαδών – στο όλο «πακέτο».

Ο κόσμος φεύγει από τα γήπεδα. Δεν χαίρεται. Σε ορισμένες περιπτώσεις ούτε τις νίκες. Το ενδιαφέρον ατονεί.

Βεβαίως, και αυτό πρέπει εξίσου να επισημανθεί, υπάρχει και μια ροπή προς την υπερβολή στο γενικότερο πνεύμα αποστροφής. Στη μεγιστοποίηση θεμάτων. Δεν αποκλείω ακόμα και την «εφεύρεση» σκανδάλων στο προσεχές μέλλον. Σε έναν πλήρως απαξιωμένο χώρο μπορεί πιο εύκολα να γίνει πιστευτή μια άσχημη παρά μια καλή ιστορία. Το «έδαφος» είναι «γόνιμο»  και με το παραπάνω για να «φυτρώσει» οποιαδήποτε μπλόφα.

Η γενικότερη αίσθηση είναι ότι η Super League 2  «φτωχαίνει» το ποδόσφαιρο. Αντί να το κάνει πλουσιότερο. Κι ενώ δεν χρειάζονται τόσα πολλά για να γίνουν τα πράγματα καλύτερα. Ή τουλάχιστον υποφερτά.

Λογική και ειλικρίνεια. Από όλους τους «εμπλεκόμενους». Τίποτα άλλο.