Το «κλειδι» της νικης, o ρολος του κοσμου, και οι υπερβασεις της παρακμης

Αναφερόμενος σε οτιδήποτε, πάντα ξεκινάω από το αν αυτό που συντελείται είναι υγιές.

Ή αντίστοιχα αρρωστημένο, ή αδιάφορο.

Υπάρχει κάτι που ο κόσμος ξεχνάει υπό την πίεση των στιγμών, αυτής της δύσκολης περιόδου που διανύει ο ΟΦΗ. Ότι η ομάδα πέραν του αγωνιστικού, δεν έχει – προς το παρόν – άλλα πράγματα να την απασχολούν.

Θα πει κάποιος, ότι αυτό είναι αυτονόητο.

Έλα που ΔΕΝ είναι.

Σε προηγούμενο κείμενο είχα γράψει ότι έξι χρόνια διοικητικής ηρεμίας ήταν υπερβολικά πολλά για την κρητική ΠΑΕ. Ο ΟΦΗ είχε μάθει συνεχώς να ζει με υπερβάσεις ηρωισμού. Πού ήταν μεγαλειώδεις, όσο και κουραστικές.

Ναι, είχαν γίνει κουραστικές, μέσα στο μεγαλείο τους. Γιατί δεν έβγαζαν πουθενά. Η παρακμή και η κατάρρευση είχε γίνει συνήθεια. Εθισμός.

Το αγωνιστικό τμήμα προσπαθούσε να «παρασύρει» μόνο του όλα τα άσχημα, τους ισολογισμούς, τα χρέη, τη γενικότερη ανυποληψία, αλλά το μόνο που κατάφερνε ήταν να δώσει 90’ λήθης στη «μαυρίλα» της εβδομάδας που σκέπαζε τα υπόλοιπα. Εντελώς διαφορετική και πλήρης η αντίθεση με την σημερινή πραγματικότητα.

Τώρα όλα αυτά λησμονήθηκαν υπό την πίεση της απογοητευτικής χρονιάς.

Κατανοώ απόλυτα τον κόσμο. Τέσσερις αποτυχημένες χρονιές σε μια εξαετία, σου παίρνουν το μυαλό από τα υπόλοιπα, που σε κανονικές συνθήκες τα «γραδάρεις» το ίδιο με το αγωνιστικό.

Την ερχόμενη Δευτέρα όμως υπάρχει ένα σημαντικό παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό.

Το πρώτο με κόσμο έπειτα από δύο μήνες στο «Θ. Βαρδινογιάννης» που συμπίπτει με τα έντονα συναισθήματα και τις αλλαγές προσώπων που προηγήθηκαν. Παρά το ότι αυτή τη στιγμή ο ΟΦΗ βρίσκεται να παλεύει για το «ελάχιστο», ο κόσμος που θα βρεθεί στις εξέδρες δεν θέλει να δει «άκεφο» ποδόσφαιρο.

Ούτε «δειλό»...

Ούτε παίκτες που κρύβονται...

Στο παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό θα μετρήσει το ποιος θέλει περισσότερο τη νίκη. Μην ψάχνετε για συγκρίσεις με το προηγούμενο ή τα προηγούμενα παιχνίδια που έδωσαν οι δύο ομάδες (άλλωστε στον ΟΦΗ υπήρξε η αλλαγή στην τεχνική ηγεσία που πάντα φέρνει ψυχολογικές ανατροπές), ή για το ποιος φαίνεται ότι είναι στην καλύτερη κατάσταση.

«Κλειδί» για τη νίκη θα είναι ο ποδοσφαιρικός τσαμπουκάς. Και δεν χρειάζονται παραινέσεις για κάτι τέτοιο. Το θέμα είναι αν μπορεί να βγει.

Μπορεί να βγει;

Σε τέτοιες περιπτώσεις, ότι παίκτες κι αν έχεις, με όποιο σύστημα κι αν κατέβεις, θα τα καταφέρει, θα βγει στον «αφρό» και θα γελάσει τελευταία, η ομάδα που θα κερδίσει τις προσωπικές μονομαχίες. Ξαναγράφουμε ότι στην παρούσα φάση το ζήτημα είναι να σωθεί η χρονιά με τη μικρότερη δυνατή «χασούρα».

Δεν έχουν καμία αξία οι εμβριθείς ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Ούτε οι γραμμές μοντάρονται τώρα, ούτε περιθώρια για νέες προσθήκες υπάρχουν. Οι μόνες αλλαγές που μπορεί να έχουν ΥΠΑΡΚΤΟ  αποτέλεσμα στο γήπεδο έχουν να κάνουν κυρίως με την ψυχολογία.

Και προφανώς με ορισμένες, προφανείς λανθασμένες εκτιμήσεις της προηγούμενης τεχνικής ηγεσίας (αυτό το high press is the only way του Μελ, για μια ομάδα που παρουσίαζε συμπτώματα «νεκροφάνειας» θα μείνει στην ιστορία).

Γιατί οι ποδοσφαιριστές είναι «μπλοκαρισμένοι», κι αυτό είναι εμφανές. Μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο…

Μέχρι τώρα είχαμε δει ομάδες κάτω από τον ΟΦΗ να έχουν ασύγκριτα υγιέστερο ψυχικό κόσμο.

Αυτό είναι κάτι που έστω στο τέλος πρέπει να αλλάξει.

Αν δεν μπορεί από μόνος του ο ΟΦΗ, ας του το δώσει ο κόσμος του. Εννοείται με τον σωστό τρόπο. Μακριά από ενέργειες που μπορεί να χειροτερέψουν τα πράγματα.

Το κλείσιμο της χρονιάς πρέπει να βρει τον ΟΦΗ στην Α’ Εθνική.

Για τα υπόλοιπα θα επανέλθουμε…