Τα χαμογελα που πρεπει να παραμεινουν

Το παιχνίδι του ΟΦΗ με τον ΠΑΣ Γιάννινα δεν θα είναι το σημαντικότερο της χρονιάς. Υπό διαφορετικές μάλιστα συνθήκες θα ήταν μια αγωνιστική «αγγαρεία», για μια ομάδα που ξέμεινε νωρίς από στόχους στη διοργάνωση.

Από εκείνες τις συναντήσεις που η εύρεση κινήτρου είναι δύσκολη υπόθεση σχεδόν για όλους, όσο επαγγελματίες κι αν είναι.

Στην παρούσα φάση όμως, και με τα όσα έχουν προηγηθεί, το προσεχές ματς αποκτά ακόμα και συγκριτικό χαρακτήρα.

Η αλλαγή προσώπου του ΟΦΗ απέναντι στον Πανσερραϊκό, η άνετη νίκη με 4 – 0, και η βελτίωση στην ψυχολογία ολόκληρου του «ασπρόμαυρου οργανισμού», πρέπει να παραμείνουν στο προσκήνιο.

Αυτή είναι η προτεραιότητα, και δεν είναι ανάξια λόγου.

Το χαμόγελο επέστρεψε μετά από μια μεγάλη περίοδο «μαυρίλας», και αμηχανίας στο ΒΑΚ. Το ίδιο και στο φίλαθλο κόσμο. Είναι ανάγκη να διατηρηθεί.

Το να γίνει λόγος για μια κατάσταση μόνιμης ανάκαμψης δεν είναι μόνο πρόωρο.

Μια τέτοια εκτίμηση είναι παρακινδυνευμένη λαμβάνοντας υπόψιν τα όσα φέτος έχει περάσει ο ΟΦΗ, και προφανώς θα γινόταν δεκτή με δυσπιστία αν διατυπώνονταν στην παρούσα φάση.

Πολύ περισσότερο όταν η ομάδα βρίσκεται στο δεύτερο μισό της κατάταξης, και παλεύει για το έλασσον, σε μια χρονιά που ξεκίνησε με προσδοκίες.

Στο οπτικό πεδίο του ΟΦΗ βρίσκονται ακόμα τα «σύννεφα» – δεν αναφέρομαι σε σωτηρίες και τέτοια – που πρέπει να απομακρυνθούν πριν μιλήσουμε για οτιδήποτε άλλο.

Μια ακόμα νίκη, η δεύτερη συνεχόμενη θα απομακρύνει  περισσότερο την αρνητική ενέργεια, η οποία δεν γίνεται βέβαια να απορροφηθεί μόνο με μια «τεσσάρα».

Προφανώς και δεν παραβλέπεται η βαθμολογική σημασία του αγώνα.

Μια νίκη θα ανεβάσει τον ΟΦΗ στους 26 πόντους, επιτρέποντας στη νέα τεχνική ηγεσία να δει με περισσότερη άνεση τα πράγματα που θέλει στη συνέχεια και ενόψει των πλέι – άουτ.

Ο Τραϊανός Δέλλας είναι μια φυσιογνωμία που έχει «εκτόπισμα».

Του το επιτρέπει η συμμετοχή του στο «θαύμα» του 2004, όντας βασικός στην Εθνική ομάδα που έκανε τη μεγαλύτερη έκπληξη όλων των εποχών στο χώρο του ποδοσφαίρου.

Τα επόμενα παιχνίδια θα βοηθήσουν την πλήρη «ένταξη» του στον «ασπρόμαυρο οργανισμό».

Φυσικά για «χτίσιμο» ομάδας (ένα ακόμα στα τόσα που έχουν προηγηθεί και προαναγγέλθηκαν με αισιοδοξία και ενθουσιασμό), θα μιλήσουμε του χρόνου.

Προφανώς θα πρέπει να προηγηθούν κινήσεις που θα κάνουν τον κόσμο να πιστέψει.

Τα αλλεπάλληλα «χαστούκια», τού έχουν διαταράξει την ψυχολογία.

Σε σημείο που κάθε «νέο χτίσιμο» που επιχειρείται να γίνεται δυσκολότερα πιστευτό.