Στην αναζητηση της σταθεροτητας

Κάθε χρονιά ανεξάρτητα από την εξέλιξη που μετέπειτα θα παρουσιάσει, χαρακτηρίζεται στο ξεκίνημα της από παραστάσεις που «προσπαθούν» να «μαρτυρήσουν» τη μετέπειτα δυναμική της.

Υπάρχουν χρονιές με διοικητικές εξελίξεις.

Θετικές ή αρνητικές.

Με «δυνατές» μεταγραφές.

Με «χλιαρές» μεταγραφές.

Χωρίς μεταγραφές.

Χρονιές με αποχωρήσεις.

«Ηχηρές» ή αδιάφορες.

Με επιστροφές.

Θεαματικές ή αδιάφορες.

Χρονιές που ο κόσμος «ξεσηκώνεται» για καλό ή κακό λόγο.

Δεδομένα και γνωρίσματα, που «γράφουν» χωρίς βέβαια να καθορίζουν, τις πρώτες σελίδες του βιβλίου της περιόδου.

Πολλές – πάρα πολλές – χρονιές ξεκίνησαν με τον ενθουσιασμό να βρίσκεται στον…ουρανό για να ακολουθήσει στο τέλος μια απότομη προσγείωση.

Ανάλογα παραδείγματα έχουν επίσης καταγραφεί…αντιστρόφως.

Περιπτώσεις που το ξεκίνημα έγινε με πολύ χαμηλούς τόνους.

Με βηματισμό «υποτονικό», αλλά η συνέχεια παρέπεμψε σε…μαραθώνιο με ρυθμό κούρσας 100 μέτρων.

Θέλω να πω ότι τα πάντα – πλην εξαιρέσεων – βρίσκονται κάτω από το πρίσμα της σχετικότητας.

Ας δούμε τις πρώτες…ενδείξεις γνωρισμάτων, τα πρώτα όχι δεδομένα, αλλά ερωτηματικά της σεζόν που καταγράφονται στην πλευρά του ΟΦΗ.

Η λέξη που περιγράφει το χαρακτηρισμό της κατάστασης στο φίλαθλο κόσμο είναι μουδιασμένη.

Τα επίπεδα ενθουσιασμού του κόσμου είναι απολύτως…ελεγχόμενα.

Σε αυτό βέβαια δεν παίζει τόσο μεγάλο ρόλο το μεταγραφικό «πάρε – δώσε», όσο τα δύσκολα συναισθήματα που έφερε η περυσινή χρονιά, που είναι ακόμα «νωπά» και έντονα.

Πάντοτε το «σημείο εκκίνησης», επηρεάζεται από το προηγούμενο «σημείο τερματισμού».

Και για τον ΟΦΗ οι τελευταίες παρουσίες στη Super League ήταν κάτω του μετρίου.

Προφανώς υπάρχει δουλειά και προσπάθειες που καταβάλλονται χωρίς να είναι «θεατές», αναμένοντας αποτελέσματα.

Δεν μιλάμε για αυτά όμως…

Είναι βέβαιο ότι ο κόσμος δεν θα…σηκωθεί πλέον από την καρέκλα του με την πρώτη καλή εμφάνιση ή το πρώτο καλό αποτέλεσμα.

Όσο πολύ κι αν έχει την ανάγκη για να χαρεί με μια διάκριση που θα του προσφέρει η ομάδα.

Αρκεί η διάκριση αυτή να μην είναι αποσπασματική. Η χαρά να μην είναι ολιγόωρη, και να μην εξαντλείται στο πανηγύρι της μιας βραδιάς.

Ο ΟΦΗ δεν έχει ανάγκη από ξεσπάσματα. Αλλά από παρουσίες που θα χαρακτηρίζονται από διάρκεια.

Οι φίλαθλοι του έχουν «εξουθενωθεί» από τις συνεχόμενες αποτυχίες.

Στο κυνήγι αυτής της κατάστασης σταθερότητας, είναι σημαντικό ωστόσο να επισημάνουμε ότι η ομάδα αποκτά «ταυτότητα».

«Μαρκάρεται» με τη «στάμπα» που θα την συνοδεύσει στη διάρκεια της χρονιάς.

Μακριά από «διχασμούς» αγωνιστικής προσωπικότητας, και φλερτάρισμα με τα «άκρα» όπως τη ζήσαμε πέρυσι μετά την αλλαγή Νταμπράουσκας – Μελ στην τεχνική ηγεσία (δεν αναφέρομαι στα αποτελέσματα που ήταν μόνιμα αρνητικά, αλλά στην ακραία αλλαγή αγωνιστικής συμπεριφοράς).

Οι φίλοι των «ασπρόμαυρων» θέλουν πλέον να…δουν για να πιστέψουν, ότι μελλοντικά ο ΟΦΗ θα είναι όντως σε θέση να κυνηγήσει διακρίσεις.

Έχουν δίκιο…

Το πρωτάθλημα ξεκινάει λοιπόν με ένα δύσκολο εκτός έδρας παιχνίδι απέναντι στην «πληγωμένη» από τον ευρωπαϊκό της αποκλεισμό, αλλά και σαφέστατα πιο έτοιμη, και ευρισκόμενη στο «πρώτο γκρουπ» δυναμικότητας της Super League, ΑΕΚ.

Ο ΟΦΗ πηγαίνει εκεί για το καλύτερο δυνατό.

Το σίγουρο είναι ένα.

Ότι όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, ο ΟΦΗ πρέπει φέτος να πείσει ότι στη διάρκεια της διοργάνωσης μπορεί να είναι αξιόπιστος.

Για να δούμε…