Στιγμες ευτυχιας

Του Αντώνη Σαριδάκη

Ο κόσμος του ΟΦΗ ζει στιγμές ευτυχίας.

Το Κύπελλο έχει «εκτοξεύσει» τον ενθουσιασμό σε επίπεδα πρωτόγνωρα.

Θυμάμαι την προηγούμενη φορά που η κρητική ομάδα είχε σηκώσει την «κούπα».

Λένε ότι η «πρώτη φορά» πάντα «ξεσηκώνει» τα πιο έντονα συναισθήματα, και είναι δύσκολο να ξεπεραστεί από οτιδήποτε συμβεί στο μέλλον.

Ε, τέτοιος χαμός δεν είχε γίνει το ’87, ούτε στο γήπεδο, ούτε στο Ηράκλειο.

Οι «Ομιλίτες» έχουν «ξεσαλώσει» και με το δίκιο τους. Θα αργήσουν να συνέλθουν, και κάτι τέτοιο αναμένεται να γίνει με… σημαντική χρονική καθυστέρηση.

Αυτό από τη μία έχει να κάνει με το γεγονός ότι έζησαν έναν τελικό που μέσα του είχε πολλές στιγμές που «αποτυπώνονται» για πάντα στο μυαλό, και «χαράσσονται» στην καρδιά. Δεν ξεπερνιούνται ποτέ.

Έναν τελικό με πολλούς «ήρωες». Με εναλλασσόμενα δεδομένα που δεν ευνοούσαν τον ΟΦΗ. Με συντριπτικές απαντήσεις που βασίζονταν στον θρίαμβο της θέλησης που… προηγήθηκε της κατάκτησης του τροπαίου.

Είναι λογικό επίσης να υπάρχει ένα «ξέσπασμα». Τα 39 χρόνια που περίμενε για να πανηγυρίσει ξανά ένα τρόπαιο, έμοιαζαν με αιώνα και βάλε, εξαιτίας των όσων συνέβησαν…

Σε αυτό το διάστημα ο μεγαλύτερος αθλητικός οργανισμός της Κρήτης πέρασε πολλά.

Στην αρχή έζησε διακρίσεις, και «φλέρταρε» ξανά με το Κύπελλο, αλλά στη συνέχεια ήρθε «πρόσωπο με πρόσωπο» με την παρακμή, δίνοντας την μια χαμένη μάχη μετά την άλλη.

Ακόμα και στην Γ’ Εθνική έπρεπε να αγωνιστεί για να διατηρηθεί στο προσκήνιο.

Οι «ουλές» ήταν περισσότερες από τα «φτιασιδώματα».

Είναι λογικό συνεπώς το Κύπελλο να αντιμετωπίζεται ως ένα οριστικό «ξόρκι», για πράγματα που ανήκαν στο παρελθόν, αλλά έπρεπε να «θαφτούν» μια για πάντα εκεί.

Ο κόσμος ζει το όνειρο. Γίνεται ένα μαζί του. «Χάνεται» μέσα του.

Σαν να έδωσε αυτό το Κύπελλο τη «διέξοδο» για να εκδηλωθούν το πάθος και η τρέλα, που συνήθως «σκόνταφταν» σε «αδιέξοδα» ετών.

Επίσης η καθολική αναγνώριση από την ποδοσφαιρική κοινότητα για το δίκαιο της κατάκτησης δίνει ξεχωριστή διάσταση στην «μέθη» της νίκης του Πανθεσσαλικού.

Ένα «μεθύσι» που κανείς δεν θέλει να αποφύγει.

Και είναι σωστό να πούμε ότι ο ΟΦΗ πρόκειται να «μεγαλώσει» κι άλλο μετά το Κύπελλο. Αυτό είναι δύσκολο να γίνει άμεσα κατανοητό, όμως ο κόσμος ήδη το έχει καταλάβει.

Δοκιμάστε το στο δρόμο. Θα στο πουν πριν καν τελειώσεις την ερώτηση σου.

Ο τίτλος δίνει αυτοπεποίθηση και όραμα. Οι Ομιλίτες αισθάνονται ότι ο δρόμος για μεγαλύτερα πράγματα έχει οριστικά ανοίξει. Κι αυτό τους κάνει να «τρελαίνονται» περισσότερο.

Προφανώς δεν μπορεί να βάζεις το ποδόσφαιρο στην κορυφή των αξιών σου.

Από την άλλη όμως άκουσα πολλές φορές, τις προηγούμενες ημέρες να μου λένε: «Αυτή η χαρά είναι από τις μεγαλύτερες που πήρα στην ζωή μου. Ευχαριστώ την ομάδα μας που μου την έδωσε».

Ο ΟΦΗ είναι παρέα. Φιλία. Πράγματα που πλέον δεν τα βρίσκεις  εύκολα στον κόσμο αυτό.

Ο ΟΦΗ δεν αποτελεί… ψυχαγωγία για αυτούς που τον αγαπάνε. Τουλάχιστον για το συντριπτικότερο μέρος του κόσμου του.

Το διαπιστώσαμε πρόσφατα όλοι μας. Γεμίζει τη ζωή μιας πλατιάς μάζας ανθρώπων.

Και τώρα τους επιτρέπει να ονειρεύονται…

Όνειρα τρελά.

Θα επανέλθουμε…