Οι υπερβασεις που εγιναν συνηθεια, και η υποχρεωτικη «υπερβαση» για να συνεχιστουν

Είναι αυτός ο ΟΦΗ ο καλύτερος όλων των εποχών;

Το ερώτημα ασφαλώς θα απαντηθεί μέσα στη χρονιά.

Επί του παρόντος, αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνεχίσουμε την απαρίθμηση των επιτευγμάτων του.

Από κατακτήσεις τροπαίων, και μεγάλες εμφανίσεις, μέχρι την χθεσινό «2 – 0» επί της Χόφενχαϊμ, που έχει ήδη πάρει τη θέση του στο ανθολόγιο της ευρωπαϊκής του ιστορίας.

Νίκη που ήρθε κόντρα στα προγνωστικά. Όπως όλες αυτές που έφεραν τις μεγάλες βραδιές των προηγούμενων δέκα μηνών.

Δέκα μήνες που μοιάζουν με… αιωνιότητα.

Κι αν η απάντηση στο αρχικό ερώτημα τελεί  εν αναμονή (;), προκαλώντας το νου σε μια «μίξη» των πιο μεγάλων στιγμών του συλλόγου, ένα είναι το σίγουρο.

Ότι αυτός ο ΟΦΗ έχει συνεπάρει τον κόσμο περισσότερο από κάθε άλλη φορά, «μπολιάζοντας» οριστικά και τελεσίδικα την επόμενη γενιά φιλάθλων.

Μια ομάδα από «ατσάλι» που δίνει τα πάντα μέσα στο γήπεδο, χωρίς να κάμπτεται από ονόματα, μπάτζετ, προγνωστικά και μέσους όρους.

Ομάδα που δεν ταυτίζεται με «εξάρσεις», αλλά με συνεχόμενες επιτυχίες, από αυτές μάλιστα που «αντέχουν» στο χρόνο, «γράφοντας» ιστορία.

Ομάδα εξαιρετικά σπάνιου «υλικού», και η αναφορά δεν γίνεται υποχρεωτικά με όρους 100% αγωνιστικούς.

Προσωπικά έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι αυτός ο ΟΦΗ μπορεί να μην έχει σε ορισμένες θέσεις το ταλέντο που διέκρινε ομάδες του παρελθόντος, αλλά σε προσήλωση και «μέταλλο» κατέχει την πρωτοπορία. 

Η τακτική συμπεριφορά που βασίζεται πάνω από όλα στην ανασταλτική λειτουργία, προλαβαίνει καταστάσεις όχι πριν «στραβώσουν» ανεπανόρθωτα, αλλά πριν καν δημιουργηθούν.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι αυτό έχει αρχίσει και το καταλαβαίνει και η εξέδρα.

Το χθεσινό παιχνίδι με την Χόφενχαϊμ, ήταν η πιο αξιόπιστη μαρτυρία.

Ο κόσμος από ένα σημείο και μετά πανηγύριζε για κάθε τάκλιν, για κάθε κόψιμο, κάθε επιτυχημένη αμυντική συμπεριφορά.

Εντελώς διαφορετική κατάσταση από αυτή που – εγχωρίως τουλάχιστον – έχουμε συνηθίσει, καθώς τα «τακουνάκια», οι «ποδιές» και οι «λόμπες» κρίνονται με πιο… ρομαντικά κριτήρια από τους φιλάθλους, παρά το ότι σε αρκετές περιπτώσεις δεν μεταφράζονται σε αποτέλεσμα.

Ο ΟΦΗ καταθέτει πάθος, ποιότητα, θάρρος, αντοχή, χαρακτήρα και εξυπνάδα, υπηρετώντας το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό αξίωμα ότι πρώτα από όλα σημασία έχει το «μηδέν» παθητικό.

Και η βάση της άμυνας είναι η νοοτροπία. Η οποία προϋποθέτει υποχρεωτικά και κάποια ψυχικά χαρίσματα, που πρέπει είτε να υπάρχουν, είτε – πιο δύσκολα – να δημιουργηθούν.

Το κρητικό συγκρότημα έχει «αποκρυσταλλώσει» στο  μικρότερο δυνατό διάστημα, μια προσωπικότητα που φυσιολογικά χρειάζονται χρόνια για να «φτιαχτεί». Είναι μια ομάδα που «πεθαίνει» στο γήπεδο, και για αυτό «σκλαβώνει» τους υποστηρικτές της.

Η πρόοδος είναι τεράστια. Σχεδόν αφάνταστη για μια ομάδα που εδώ και χρόνια  –  μην το ξεχνάμε – αναζητούσε την ισορροπία, όχι για να ξεχωρίσει στην βαθμολογία, αλλά για να παγιώσει τη θέση της στη μέση της κατάταξης.

Το «ασπρόμαυρο» συγκρότημα μπορεί να παίζει πλέον άφοβα οπουδήποτε.

Ξεκινώντας  από τον εαυτό του, ο ΟΦΗ "περνάει προς τα έξω", ότι είναι μια ομάδα υψηλών στόχων και διεκδικήσεων.

Το θέμα βέβαια είναι αυτή η κατάσταση να γίνει μόνιμη.   

Κάτι που πρώτα από όλα περνάει από την παρουσία του Χρήστου Κόντη στην τεχνική ηγεσία.

Από την εποχή του Γκέραρντ είχε να βρει ο ΟΦΗ έναν άνθρωπο εξαιτίας του οποίου να βλέπει το μέλλον με εμπιστοσύνη και σιγουριά.

Για αυτό πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια από την διοίκηση για να παραμείνει στο Ηράκλειο ο «αρχιτέκτονας» του οικοδομήματος.

Δεν βρίσκεις εύκολα τέτοιες περιπτώσεις επαγγελματιών που να «κουμπώνουν» στα πάντα, και να «εγγυώνται» συνεχείς υπερβάσεις.

Υπάρχει η βάση τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο, για να συνεχίσει η ομάδα στον δρόμο των υπερβάσεων..

Και πάνω από όλα εκείνος που μπορεί να «εξαντλεί» τα «αποθέματα» ποιότητας, προσωπικότητας και εγωισμού των ποδοσφαιριστών που έχει στην διάθεση του.

Βεβαίως όπως συμβαίνει σε όλα τα ανθρώπινα πράγματα υπάρχει το πλήρωμα του χρόνου.

Στην προκειμένη περίπτωση όμως ο ΟΦΗ πρέπει να κάνει, την υπέρβαση, αυτή τη φορά έξω από τις γραμμές του γηπέδου.

Για να κρατήσει ακριβώς αυτόν που του προσφέρει τις υπερβάσεις.

Έψαχνε χρόνια ο σύλλογος ένα τέτοιο «σημείο αναφοράς».

Ο Μιχάλης Μπούσης έχει αποδείξει ότι τέτοιες κινήσεις δεν είναι ούτε έξω από τη νοοτροπία, ούτε έξω από τις δυνατότητες του.