ΟΦΗ με «κρυο» και «ζεστο» αιμα

Ο ΟΦΗ είχε και «κρύο» και «ζεστό» αίμα στην πρώτη του νίκη στο φετινό πρωτάθλημα.

Στο Αγρίνιο κυνήγησε και πήρε μια δίκαιη από κάθε άποψη νίκη, βγάζοντας για μια ακόμα φορά «χαρακτήρα».

Δεν φοβήθηκε, ούτε «χλώμιασε» μετά την «ψυχρολουσία» του γκολ του Καρέλη στο 7^ο λεπτό.

Γενικά ο ΟΦΗ φέτος δείχνει να μην φοβάται. Αυτό το στοιχείο φάνηκε ΚΑΙ στην ήττα από τον ΠΑΟΚ, αλλά και στα διαστήματα υπεροχής των αντιπάλων του σ’ αυτές τις πρώτες 6 αγωνιστικές που έχουμε διανύσει.

Και έχει καλύτερη διαπαιδαγώγηση στην διαχείριση κρίσεων από ότι πέρυσι, στηριζόμενος εννοείται σε έναν ορθολογιστικό τρόπο παιχνιδιού. Ιδιαίτερα σημαντικό γνώρισμα που δεν έχει να κάνει με την τακτική ή κυρίως με την τακτική.

Ακριβώς γιατί είναι θέμα νοοτροπίας. Είναι πολύτιμη η συνεισφορά της τεχνικής ηγεσίας στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Βλέπουμε έναν ΟΦΗ που πέρυσι ήταν «βαριά άρρωστος» στα ¾ της παρουσίας του, να βγάζει ξανά αποθέματα ψυχοπνευματικών δυνάμεων παράλληλα με την αγωνιστική του ικανότητα.

Προφανώς για να φτάσει σε μια κατάσταση πλήρους μεταμόρφωσης απαιτείται κόπος, χρόνος, και υπομονή. Από όλους.

Εξίσου σημαντικό είναι το ότι βλέπουμε μια ομάδα στην οποία επιτυγχάνεται το όπτιμουμ αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού της.

Οι «ασπρόμαυροι» αντιμετώπιζαν – και αντιμετωπίζουν – αρκετά αγωνιστικά προβλήματα που εμποδίζουν την πλήρη παράταξη τους στο γήπεδο.

Μπόρεσαν όμως και τα ξεπέρασαν με την λιγότερη δυνατή «χασούρα».

Ο ΟΦΗ δείχνει ότι πατάει ξανά γερά στα πόδια του, ότι δεν «χάνεται», όταν βρίσκεται με την «πλάτη στον τοίχο», και απαλλάσσεται από «πλέγματα» μειονεξίας και ψυχολογικά γνωρίσματα ανασφάλειας.

Για αυτό χρειάζεται βοήθεια από τον κόσμο του.

Στέκομαι επίσης σε δυο – τρία πράγματα που αναδείχθηκαν από τη συγκεκριμένη αναμέτρηση.

Η πρώτη είναι η σοκαριστική σκηνή του τραυματισμού του Μεγιάδο, που πνιγμένος στα αίματα αποχώρησε για να του παρασχεθούν οι πρώτες βοήθειες.

Περνάει κι αυτός στο μακρύ κατάλογο των αθλητών που στο παρελθόν άφησαν το αίμα τους στο γήπεδο για τον ΟΦΗ.

Κι όταν παρέχεις το αίμα σου σε μια φανέλα, έστω κι ακούσια, έστω και χωρίς να το θέλεις, «υπογράφεις» ένα διαφορετικό «συμβόλαιο» μαζί της. Κι εσύ την βλέπεις διαφορετικά, κι αυτή (η φανέλα) σε βλέπει διαφορετικά.

Η άλλη είναι η φάση με την ευκαιρία που δεν γίνεται γκολ από τον Καστάνιος. Το παιδί φανερά έχει πρόβλημα. Τι κάνεις όμως σε αυτήν την περίπτωση; Του δίνεις τη χαριστική βολή; Αυτό είναι το εύκολο, από μια εξέδρα που «διψάει» για κράξιμο. Το δύσκολο είναι η στήριξη για να πάρεις ότι μπορείς από έναν ακόμα «στρατιώτη». Ακόμα και το ελάχιστο…