Ο Π.Ο.Α. δεν φοβαται το μελλον

Η «επόμενη μέρα» στον Π.Ο.Α. περιλαμβάνει έναν αναπάντεχο υποβιβασμό.

Αναπάντεχο βάσει του προγραμματισμού στο ξεκίνημα της περιόδου.

Γιατί η πορεία της ομάδας στον «θανατηφόρο» 7^ο Όμιλο της Γ’ Εθνικής – μακράν τον πιο σκληρό σε ανταγωνισμό – «φλέρταρε» σε ολόκληρο το δεύτερο γύρο με την 7^η θέση από το τέλος.

Κατανοητά τα έντονα συναισθήματα που πάντα προκαλεί μια πτώση κατηγορίας.

«Χαρμάνι» εκρηκτικό από στενοχώρια και θυμό.

Πολύ περισσότερο όταν η αναφορά γίνεται για ένα από τα ιστορικότερα σωματεία της Κρήτης.

Ιδιαίτερα δύσκολες είναι οι πρώτες στιγμές, όταν το «θυμικό» υπερφαλαγγίζει τη λογική, και «θολώνει» τα πάντα.

Λογικό είναι οι άνθρωποι και οι φίλοι του σωματείου να βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, που αναμένεται να κορυφωθεί την ερχόμενη Κυριακή όταν η πτώση θα επικυρωθεί και μαθηματικά.

Η γενικότερη κατάσταση και οι συνθήκες μέσα στις οποίες ζει και αναπτύσσεται ο οργανισμός του Π.Ο.Α. δεν δικαιολογεί ωστόσο τόση «μαυρίλα».

Ο Π.Ο.Α. είναι ομάδα που έχει γερές «ρίζες».

«Ρίζες» που της προσφέρει η αγάπη των φίλων του, το εύρος του ιστορικού του ονόματος, και οι Ακαδημίες που διατηρεί.

Το τρίτο σκέλος σε αυτό το «τρίγωνο ασφάλειας» για το μέλλον, είναι πολύ σημαντικό.

Ομάδα που έχει ισχυρά τμήματα Υποδομής δεν φοβάται το μέλλον.

Όσα προβλήματα κι αν αντιμετωπίζει.

Όταν πίσω από τη «βιτρίνα» υπάρχει μεγάλος αριθμός νέων παιδιών που καθημερινά προπονούνται φορώντας τη φανέλα του σωματείου, τότε το μέλλον δεν μπορεί να μην είναι καλό.

Κι ο Π.Ο.Α. ευτυχώς για αυτόν, επέλεξε από νωρίς να δώσει ξεχωριστή σημασία σε αυτόν τον τόσο ευαίσθητο για το θέμα της αγωνιστικής – και όχι μόνο – αυτάρκειας, τομέα.

Ύστερα υπάρχει και κάτι άλλο.

Μια «κακή» χρονιά ποτέ δεν είναι επιθυμητή.

Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως προβάλλει ως «αναγκαίο κακό» όχι τόσο για να διορθωθούν πράγματα, όσο για να λειτουργήσει «αφυπνιστικά».

Ως «αντίδοτο» κατά της «νάρκης» και της χαλάρωσης.

Να ξυπνήσει «αντισώματα», και να βγάλει στην «επιφάνεια» δυνάμεις που είχαν ατονήσει.

Για αυτό και στον Π.Ο.Α. – τον Ατσαλένιο – δεν ταιριάζουν λόγια συμπόνιας και συγκατάβασης.

Ούτε βέβαια και οποιοσδήποτε διχαστικός λόγος.

Πολύ περισσότερο τώρα.

Μόνο συσπείρωση δυνάμεων και καθαρό μυαλό χρειάζεται.

Τα υπόλοιπα είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν.

Δεν γίνεται διαφορετικά.

Ο οργανισμός είναι από «Ατσάλι»…