Μια γοητευτικη προκληση

Ανεξάρτητα από οποιαδήποτε βαθμολογική σημασία το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό περιέχει για τον ΟΦΗ σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο της πρόκλησης.

Όπως κάθε παιχνίδι με τους «ερυθρόλευκους». Ακόμα και σε περιόδους που ο σύλλογος, υπολειτουργούσε ως Π.Α.Ε. και πορεύονταν στο γήπεδο με «αυτόματο πιλότο».

Το κίνητρο δεν είναι μόνο η – τουλάχιστον – διατήρηση στην 4η θέση της κατάταξης. Είναι η προβολή του «αναστήματος» απέναντι στον κορυφαίο. Όχι ως αποδεικτικό στοιχείο ότι η ομάδα «βαδίζει καλά», – αυτό έχει φανεί –  αλλά σαν κάτι περισσότερο. 

Σαν ένα γοητευτικό ντοπάρισμα των αισθήσεων, του ίδιου του DNA του ΟΦΗ που πάντοτε «ξυπνά» και «εξιτάρεται» από μια «δοκιμασία». Όπως ο Ουάιτ Ερπ στο Ο.Κ. Κοράλ.

Στην προκειμένη περίπτωση βέβαια δεν μιλάμε για πιστολομαχίες όσο κι αν το ελληνικό πρωτάθλημα ακόμα και το 2021 έχει χαρακτηριστικά Φαρ Ουέστ.

Η αναμέτρηση με τους πρωταθλητές πρέπει να δοθεί χωρίς...φόβο για το ενδεχόμενο αρνητικού αποτελέσματος.

Ο ΟΦΗ οφείλει να δει το ματς περισσότερο ως μια πρόκληση και λιγότερο ως ένα παιχνίδι που θα τον διατηρήσει στον «αφρό» της βαθμολογίας.

Άλλωστε αν στο συγκεκριμένο παιχνίδι υπάρχει μια ομάδα που ΔΕΝ έχει δικαίωμα στην ήττα, αυτή είναι ο Ολυμπιακός.

Ο ΟΦΗ αυτό το «δικαίωμα» ΤΟ ΕΧΕΙ.

Μόνο το να σταθεί παλικαρίσια και να τιμήσει τη φανέλα είναι υποχρεωτικό.

Κι ότι καταφέρει.

Τέτοιες συναντήσεις απαιτούν απλότητα και ρεαλισμό. Είναι μια ωραία δοκιμασία. Την οποία ο ΟΦΗ καλείται να φέρει εις πέρας.

Μακριά από άγχος και δεύτερες σκέψεις.

Έτσι έχει περισσότερες προοπτικές για να διεκδικήσει ότι περισσότερο του αναλογεί.

Υ.Γ. Για τα «απόνερα» του αγώνα Κυπέλλου στο Χαριλάου, και τη διαιτησία δεν χρειάζεται σχολιασμός. Μόνο η επισήμανση της βεβαιότητας ότι το ποδόσφαιρο, και η αξιοπιστία του, δοκιμάζονται μετά από τέτοια παιχνίδια. Κι ο Άρης χαμένος βγήκε…