Κουραγιο Εργοτελη

Στο τοπικό λοιπόν ο Εργοτέλης.

Το ζήσαμε κι αυτό.

Στα 93 του χρόνια, (με έτος ίδρυσης το 1929) το ένδοξο σωματείο αναγκάστηκε από τις συνθήκες, να «υποταχτεί» στην μοναδική επιλογή που δεν θα «στραγγάλιζε» το παρόν και το κυριότερο δεν θα υποθήκευε το μέλλον του.

Ο Εργοτέλης δεν μπορούσε να συνεχίσει στη Super League 2. Ακόμα και η παρουσία του στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής θα ήταν ανώφελη. Τα χρέη θα μεγάλωναν, ενώ το «μοιραίο» δεν επρόκειτο να αποφευχθεί. Μικρή καθυστέρηση θα υπήρχε μόνο.

Δυστυχώς επιλογή δεύτερη, δεν υπήρχε.

Είναι τραγική ειρωνεία, ότι η απόφαση για υποβιβασμό στην δεύτερη τη τάξει τοπική κατηγορία ελήφθη από τον…ίδιο τον Εργοτέλη, η καρδιά του οποίου δεν θα σταματήσει βέβαια να χτυπάει.

Οι παλμοί της θα συνεχίσουν να υπάρχουν στο «Μαρτινένγκο».

Εκεί που ξεκίνησαν, αλλά και καταλήγουν όλα.

Για τον Εργοτέλη η ανηφόρα είναι μεγάλη.

Μετά το αρχικό σοκ, και την συμφιλίωση με την πραγματικότητα η διαχείριση της κατάστασης, επιβάλλει καθαρό μυαλό.

Ευτυχώς το σωματείο διαθέτει ανθρώπους με θέληση, βούληση και γνώση για να πράξουν τα δέοντα ώστε η επανεκκίνηση να γίνει σε στέρεες βάσεις.

Η «προσαρμογή» στη νέα πραγματικότητα θα είναι «βίαιη», και εννοείται ότι οι επιπτώσεις της δεν θα επεκταθούν μόνο σε αγωνιστικό επίπεδο.

Οι «αναταράξεις» μιας τέτοιας «προσγείωσης» δεν αφήνουν κανένα τμήμα ενός ποδοσφαιρικού οργανισμού ανεπηρέαστο.

Όλα θα υποστούν κόστος.

Μακάρι το μικρότερο από αυτά, να αφορά τα Τμήματα Υποδομής που εδώ και χρόνια αποτελούν το «καμάρι» και την περηφάνια του Εργοτέλη.

Που θα προσπαθήσει «μπουσουλώντας» σε μια κατηγορία αταίριαστη με το «ανάστημα» και την ιστορική του διαδρομή, να βάλει νέα θεμέλια.

Το σίγουρο είναι ότι ο Εργοτέλης δεν θα χάσει τον εαυτό του. Το συγκεκριμένο σωματείο δεν αντιμετώπισε άλλωστε ποτέ… «υπαρξιακά» προβλήματα.

Αυτό που κατά την άποψη μου προβληματίζει περισσότερο στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έχει να κάνει με το παρόν αλλά με το μέλλον.

Όταν δηλαδή οι «κιτρινόμαυροι» θα φτάσουν ξανά στο σημείο που βρίσκονται τώρα.

Όταν φτάσουν ξανά στο «κατώφλι» της Β’ Εθνικής, και τα χρέη θα επιστρέψουν στο προσκήνιο.

Ο γνωστός «φαύλος κύκλος» που ταλαιπωρεί αρκετές ιστορικές ομάδες, παρατείνοντας μια κατάσταση αναγκαστικής στασιμότητας.

Για αυτήν την στιγμή πρέπει από τώρα να προετοιμάζεται ο Εργοτέλης.

Για να τον βρει έτοιμο, από κάθε άποψη ούτως ώστε η αγωνιστική προσπάθεια να πιάσει τόπο και να έχει υπόσταση.

Για να μην ξαναζήσει το «αδιέξοδο» του 2017, όταν η άνοδος στη Γ’ Εθνική κατηγορία θα έμενε ουσιαστικά ανεκμετάλλευτη, και η απουσία λύσης τον «έσπρωξε» στον Σάμι.

Μέχρι τότε ο «δρόμος» θα είναι μακρύς.

Κουράγιο «Έργο»…