Η πραγματικη «αρρωστια»…

Ο ΟΦΗ έρχεται και φέτος αντιμέτωπος με την κατάσταση που χρόνια τώρα προσπαθεί να ξορκίσει.

Την κατάσταση του "να φοβάται να μην έρθουν τα χειρότερα".

Όπου ως «χειρότερο» να διευκρινίσουμε ότι δεν ορίζεται η παραμονή στην κατηγορία (αν είναι δυνατόν), αλλά η γενικότερη ανασφάλεια, η μόνιμη γκρίνια, η έλλειψη εμπιστοσύνης για όλους, o αποπροσανατολισμός και η «κατασκευή» virtual «εχθρών» και «σωτήρων».

Με άλλα λόγια πάει να χαθεί η μπάλα.

Όπως αρκετές φορές συνέβη στο ΠΡΟΣΦΑΤΟ παρελθόν.

Επίσης είναι ξεκάθαρο ότι το πρόβλημα του ΟΦΗ δεν είναι ΜΟΝΟ «δομικό – κατασκευαστικό»

Σαν να «γύρισε» ξαφνικά ο «διακόπτης» και οι «εργοστασιακές ρυθμίσεις» της ομάδας να αποσυντονίστηκαν σε μια γενικότερη κατάσταση «ξεχαρβαλώματος».

Τελευταίο παράδειγμα το ματς της Τούμπας. Δεν γίνεται η απόκρουση ενός πέναλτι από το δικό σου τερματοφύλακα να σε «ρίχνει» αντί να σε «ανεβάζει».

Δε βγαίνει νόημα. Πώς να το κάνουμε…

Μια εξήγηση υπάρχει για αυτό, και έχει να κάνει με την ΑΠΑΘΕΙΑ που δημιουργεί η έλλειψη ΠΙΣΤΗΣ και ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ.

Ναι, ο ΟΦΗ είναι άρρωστος.

Η επαφή με το γνώριμο συναίσθημα να τελειώσει όπως – όπως μια χρονιά από την οποία η ομάδα δεν έχει τίποτα να κρατήσει για να «χτίσει» κάτι καινούριο την επόμενη περίοδο, έχει κουράσει.

Ο ΟΦΗ χρειάζεται ποδοσφαιριστές. Αρκετούς και δοκιμασμένους.

Περισσότερο όμως χρειάζεται να ξαναβρεί ΠΙΣΤΗ. Και ΕΜΠΝΕΥΣΗ.

Μέσα από πρόσωπα και γεγονότα.

Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που μπορούν να παίξουν αυτό το ρόλο;

Βεβαιότατα.

Αλίμονο αν δεν υπήρχαν.

Με κυρίαρχη μορφή αυτή του προέδρου και του ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Μιχάλη Μπούση.

Του μοναδικού ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΥ προσώπου που υπάρχει αυτή τη στιγμή στον ΟΦΗ.