Η κορυφαια προτεραιοτητα του ΟΦΗ

Οι τελευταίες αγωνιστικές εικόνες από το γήπεδο του ΟΦΗ έφεραν άνεμο αισιοδοξίας για το μέλλον.

Ο Διαμαντής ισοφάρισε στις καθυστερήσεις, η ομάδα πήρε ένα βαθμό γοήτρου και επιβεβαίωσης μέσα από ένα απόλυτα «ψυχωμένο» παιχνίδι από έναν αντίπαλο με κορυφαίους στόχους όπως ο ΠΑΟΚ, και «μπήκε» στη διακοπή του πρωταθλήματος με τον χρόνο να είναι σύμμαχος και όχι αντίπαλος της.

Η αισιοδοξία όμως, δεν πηγάζει από όλα τα προηγούμενα, που συνεισφέρουν βέβαια στην προσέγγιση μιας αναγκαίας κατάστασης ηρεμίας, την οποία ο ΟΦΗ στερήθηκε με το «καλημέρα» της φετινής περιόδου.

Η εντύπωση ότι η «επόμενη μέρα» θα είναι «καλή» έρχεται από αλλού.

Από την παρουσία του Μιχάλη Μπούση στο γήπεδο, την υποδοχή του από τον κόσμο, το πώς ο ίδιος την εισέπραξε στη διάρκεια του αγώνα, και εν τέλει από το πώς έδειξε να τη βιώνει μετά το τέλος.

Επίσης από μια σειρά διορθωτικών κινήσεων που γίνονται στην ΠΑΕ και έχουν να κάνουν με αλλαγές προσώπων από διαφορετικούς μεταξύ τους τομείς.

Ο Ελληνοαμερικανός επιχειρηματίας δείχνει «εν τοις πράγμασι» ότι «πήρε απάνω» του, και δεν άφησε στα χέρια κανενός την διαχείριση της κρίσης που αντιμετώπισε νωρίς – νωρίς ο ΟΦΗ.

Αυτό γίνεται κατανοητό πλέον από φιλάθλους και οπαδούς, και αποτελεί κέρδος.

Όπου παίζεται ποδόσφαιρο, η αγωνιστική αλλά και εν γένει προσπάθεια που καταβάλλεται από όλους όσους αποτελούν αυτό που καμιά φορά αφηρημένα αποκαλούμε «ομάδα», τελεί πάντα κάτω από την ανάγκη επιδοκιμασίας του κόσμου της. 

Που στην προκειμένη περίπτωση για κάποιους λόγους «ένιωσε» ότι τα τελευταία χρόνια έμεινε «στην απέξω».

Αρκετοί φίλοι της ομάδας κλείστηκαν στους εαυτούς τους.

Απέκτησαν ψυχολογία «σταυροφόρου».

Έμειναν μόνοι με την «πίστη» τους. Θυμήθηκαν μια «αργκό» ξεχασμένη από τα χρόνια της παρακμής.

Ένιωσαν σαν «εξόριστοι».

Κάτι που δεν ήταν βέβαια αλήθεια.

Η ουσία όμως είναι ότι η «σχέση» τους με την ομάδα είχε κλονιστεί σε βαθμό μεγάλο. 

Σαν να είχε χαθεί η εμπιστοσύνη.

Το αποτέλεσμα ήταν, να αντιμετωπίζεται με δυσπιστία κάθε κίνηση – εξαιρώντας ορισμένα πράγματι δύσκολα θέματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν με μεγαλύτερη περίσκεψη – και η «μπάλα» να χαθεί, σε αυτό το αναγκαίο και πολύτιμο για κάθε σύλλογο δέσιμο – ύπαρξης, ανάμεσα στη «βάση» και την «κορυφή» του.

Βρισκόμαστε ακόμα σε μεταγραφική περίοδο. Ο ΟΦΗ επιχειρεί να εμπλουτίσει το ρόστερ του. Αναγκαίες οι κινήσεις με στόχο την ποιοτική αναβάθμιση και την ποσοτική επάρκεια.

Προσωπική άποψη ωστόσο, είναι ότι για να μπορέσει να πατήσει πιο γερά το κρητικό σωματείο στο εξής, άλλη είναι η προτεραιότητα.

Για μένα αυτό που πάνω από όλα οφείλει να γίνει και θεωρώ σημαντικότερο να πραγματοποιηθεί, είναι να πληροφορηθεί ο Μπούσης περισσότερα πράγματα για τον ΟΦΗ.

Να μάθει τις ρίζες του μέσα στο χρόνο. Να πληροφορηθεί το παρελθόν του, και να επιχειρήσει μια αναβίωση των αρχών και των αξιών που έκανε τον ΟΦΗ μια παντοδύναμη οικογένεια.

Τα στελέχη της ΠΑΕ πρέπει να δουλέψουν για την αύξηση του «δεσίματος» με τον κόσμο που έχει κλονιστεί.

Ακούγοντας τη φωνή του και ερμηνεύοντας τους πόθους και τις επιθυμίες του.

Εννοείται ότι οι αποφάσεις ανήκουν και ΠΡΕΠΕΙ να ανήκουν στους ίδιους, και σε κανέναν άλλον.

Όμως η «ανοιχτή» και ειλικρινής επικοινωνία με τον κόσμο είναι αναγκαιότητα.

Και η σχέση αυτή δεν «μετριέται» με μεταγραφικές κινήσεις.

Ούτε με μερικά καλά – ή κακά – αποτελέσματα.

Μετριέται με την σταθερή και αμφίδρομη αποδοχή.

Μα θα πουν οι «σκεπτικιστές», το θέμα είναι το αποτέλεσμα.

Προφανώς. Βάσει αυτού γίνεται άλλωστε πάντα η κριτική.

Στην παρούσα φάση όμως, για τον ΟΦΗ αποτελεί μεγάλο «στοίχημα» η επιστροφή μιας αμφίδρομης επικοινωνίας βάσης – κορυφής, που θα οδηγήσει σε μια ατμόσφαιρα αυτοπεποίθησης.

Πρέπει να γίνουν «θυσίες» για να γίνει ο ΟΦΗ μια αγαπημένη «οικογένεια». Που να έχει ομόνοια και δέσιμο «σφιχτό».

Τα άλλα θα ακολουθήσουν.

Ήδη το ρόστερ «γεμίζει».

Οι πιθανότητες να δούμε και φέτος μια καλή ομάδα είναι καλές.

Υπομονή χρειάζεται…