Η ελευση του Κοντη αλλαξε τα παντα

Του Αντώνη Σαριδάκη

Ο ΟΦΗ άλλαξε. Και επέστρεψε. Με διάθεση για αποδείξεις. Βάζοντας πλώρη για τον δεύτερο συνεχόμενο τελικό Κυπέλλου.

Η νίκη – πρόκριση επί της ΑΕΚ, ήταν το επιστέγασμα της αγωνιστικής του μεταμόρφωσης, που συντελείται τον τελευταίο μήνα.

Αν έπρεπε να θέσουμε υποχρεωτικά ένα «σημείο αναφοράς» για αυτή την αλλαγή πορείας – που εννοείται ότι βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη – αυτό θα ήταν και πάλι το εκτός έδρας παιχνίδι με την ΑΕΚ για το πρωτάθλημα στην τελευταία αγωνιστική υποχρέωση πριν από τις γιορτές.

Όχι η νίκη με τον Πανσερραϊκό που είχε προηγηθεί μια εβδομάδα νωρίτερα.

Στις 21/12  ο ΟΦΗ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα είχε παρουσιάσει τα στοιχεία αλλαγής προσώπου, που από τότε παρουσιάζει ολοένα και περισσότερο, από παιχνίδι σε παιχνίδι ανεξαρτήτως αντιπάλου.

Ακολούθησε το «Σούπερ Καπ» με τον Ολυμπιακό, όταν το κρητικό συγκρότημα «κράτησε» άσφαιρο τον πρωταθλητή και κυπελλούχο στην κανονική διάρκεια, «λυγίζοντας» στην παράταση, δημιουργώντας παράλληλα 3 – 4 σπουδαίες ευκαιρίες  μέχρι το δεύτερο «ερυθρόλευκο» γκολ.

Τα παιχνίδια με τον Αστέρα Τρίπολης για Κύπελλο και Πρωτάθλημα έδρασαν επιβεβαιωτικά, και οι «καθαρές» νίκες έδωσαν την οριστική απάντηση για το αν ο ΟΦΗ πατάει επιτέλους γερά στα πόδια του.

Μια ομάδα που έπαιζε «δειλά», φοβισμένα, και άκεφα, άλλαξε πρόσωπο, και έδωσε τη θέση της σε ένα συγκρότημα που χαρακτηρίζεται από θέληση, χαρακτήρα, φιλότιμο, προθυμία, προσπάθεια, και – επιτέλους – σωστή αξιοποίηση των δυνατοτήτων του.

Στο παιχνίδι που έδωσε την πρόκριση για τους ημιτελικούς του Κυπέλλου, ο ΟΦΗ κατάφερε για τέταρτο συνεχόμενο 90λεπτο να μην δεχτεί γκολ, έχοντας αντιμετωπίσει στα δύο από αυτά, αντιπάλους που κάθε χρόνο «μάχονται» για τους τίτλους.

Η βελτίωση είναι προφανής, για μια ομάδα που με το «κλείσιμο» του πρώτου γύρου είχε την δεύτερη χειρότερη άμυνα του πρωταθλήματος.

Τα πάντα ξεκινάνε από το να μην δεχτείς γκολ. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.

Και ο ΟΦΗ στον τομέα αυτόν, έχει καταγράψει μεγάλη πρόοδο, σε σύντομο χρονικό διάστημα.  

Με έναν λαμπρό προπονητή ο οποίος κάνει ορθολογική χρήση του ανθρώπινου δυναμικού που διαθέτει, για να παίξει όσο πιο αποτελεσματικά μπορεί, βασιζόμενος σε μια θαυμάσια ανάπτυξη των δυνάμεων που η ίδια η ομάδα μπορεί να δώσει.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα της παρουσίας του Χρήστου Κόντη στον πάγκο της ομάδας, ο ΟΦΗ δείχνει μια φυσιογνωμία σοβαρή, νοικοκυρεμένη και προπάντων αξιόπιστη, σημειώνοντας παράλληλα μια από τις μεγαλύτερες ιστορικά προκρίσεις του στον θεσμό του Κυπέλλου.

Ο ΟΦΗ παρουσιάζεται βελτιωμένος από παιχνίδι σε παιχνίδι, τόσο σε επίπεδο ποδοσφαιριστών που βρίσκουν ρόλους και αλλάζουν τρόπο συμπεριφοράς (χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ο Νους), όσο και σε επίπεδο συνόλου.

Αυτό δεν είναι άλλωστε το ζητούμενο της δουλειάς κάθε προπονητή;

Τα δείγματα είναι πλέον αδιάψευστα.

Η συμβολή του Κόντη σε αυτήν την αλλαγή, είναι καταλυτική. `

Φανταστείτε απλά το πώς ήταν οι «ασπρόμαυροι» ενάμιση μήνα πριν.  

Ο ΟΦΗ έκανε υπέροχο παιχνίδι στη Ν. Φιλαδέλφεια.

Πήρε μια μεγάλη και δίκαιη νίκη. Με τους ποδοσφαιριστές του, να δείχνουν ότι χαίρονται πλέον αυτό που κάνουν στο γήπεδο, και δεν αποφεύγουν αλλά επιζητούν την ευθύνη. Αυτό είναι ίσως και το μεγαλύτερο επίτευγμα του 51χρονου προπονητή.

Η επιστροφή της πίστης και της αισιοδοξίας σε ολόκληρο το «οικοδόμημα».

Με τους παίκτες να διακρίνονται από την υπερηφάνεια του αγωνιστή, που δεν εκτρέπεται όμως προς τον εγωκεντρισμό.

Ο ΟΦΗ δεν έχει πια «αδύναμα» νεύρα, ούτε ανασφάλειες και φοβίες, και το 2026 ανέτειλε με πολλές «ασπρόμαυρες» ελπίδες.

Με δικαιολογημένες αξιώσεις για έναν δεύτερο στη σειρά τελικό Κυπέλλου.

Και μια καλύτερη παρουσία εκεί, απέναντι στο φαβορί.