Η δυσαρεστη προτεραιοτητα, και οι πολλοι «τελικοι» του ΟΦΗ

Δύο αγωνιστικές πριν το τέλος του πρώτου γύρου, ο ΟΦΗ βρίσκεται στην προτελευταία θέση της κατάταξης, αντιμετωπίζοντας μια πραγματικότητα που δεν μπορούσε να την φανταστεί κανείς, πριν μερικούς μήνες.

Οι εμφανίσεις και τα αποτελέσματα ΟΡΙΖΟΥΝ πλέον ως προτεραιότητα της χρονιάς, την παραμονή στην Α’ Εθνική.

Αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί από κανέναν.

Μέσα στο γήπεδο η ομάδα υποφέρει.

Πάνω της δείχνει να μην έχει ζωή. Όπως και πριν δύο χρόνια, παρουσιάζει συμπτώματα νεκροφάνειας.

Δεν είναι ανάγκη πάντως να γίνει από τώρα κατάχρηση της λέξης «τελικός», ως προαναγγελία του αγώνα με τον Λεβαδειακό (καθώς η αναμέτρηση με την ΑΕΚ μεσοβδόμαδα, παρέχει τις καθιερωμένες «μαθηματικές» ελπίδες και μόνο).

Όπως φαίνεται – δυστυχώς – θα υπάρξουν πολλοί «τελικοί» μέχρι το κλείσιμο της φετινής αυλαίας.

Προσωπικά δεν αρνούμαι ότι υπερασπίστηκα πράγματα που είχαν τεθεί υπό δοκιμασία το προηγούμενο διάστημα.

Η καταγραφή των γεγονότων δεν αφήνει όμως το παραμικρό περιθώριο αμφιβολίας για το ότι η ομάδα στο σύνολο της στήθηκε με λάθος τρόπο. Σε «θεμέλια» κακά.

Δυστυχώς αυτό «εμπεδώνεται» σε πλήρη βαθμό.

Και δεν γίνεται να μην «πληγώνει» διπλά τους φίλους του Ομίλου, όταν συλλογίζονται ότι για τη σημερινή απογοητευτική εικόνα δεν είναι υπεύθυνη κάποια κατάσταση οικονομικής δυσπραγίας, αλλά οι λανθασμένες εκτιμήσεις και ο άστοχος σχεδιασμός.

Το ποδόσφαιρο εδώ και αρκετά χρόνια έχει γίνει ένα άθροισμα επιτυχημένων ή αποτυχημένων εμπορικών πράξεων που αφορούν την επιλογή ποδοσφαιριστών.

Με το μυστικό να βρίσκεται όχι στον αριθμό των μεταγραφών, αλλά στην ποιότητα τους. Κάτι το οποίο συνεπάγεται τις συντριπτικά περισσότερες φορές και «αλμυρές» τιμές.

Ακόμα και αυτή η αναμφισβήτητη αλήθεια πάει να περάσει σε δεύτερο βαθμό, και να μείνει πίσω από πράγματα που παρουσιάζονται συνεχώς παιχνίδι με παιχνίδι από το ξεκίνημα του πρωταθλήματος, και αφορούν ξεκάθαρα την αγωνιστική ετοιμότητα της ομάδας.

Ο ΟΦΗ σε κάθε παιχνίδι παρουσιάζεται «σκασμένος».

Ακόμα και παίκτες που τα προηγούμενα χρόνια έδειχναν πείσμα και ευψυχία, από τους οποίους εύλογα οι προσδοκίες ήταν μεγαλύτερες, δείχνουν αγνώριστοι. Σαν να τα «έχουν φτύσει».

Αλλά και γενικότερα...

Ο ΟΦΗ σου δίνει τη σιγουριά ότι θα τα «παρατήσει» πολύ πριν τον αντίπαλο, όποιος κι αν είναι αυτός.

«Κρεμάει» για ένα μεγάλο διάστημα. Δείχνει ανήμπορος να κρατήσει ρυθμό. Με συμπεριφορά ομάδας που έχει «παραδώσει» σώμα και πνεύμα μαζί.

Χωρίς τρεξίματα και αντοχές.

Εννοείται βεβαίως ότι χωρίς τα βασικά της ποδοσφαιρικής – και ευρύτερα της αθλητικής – αλφαβήτου, δεν μπορείς να περιμένεις αποτελέσματα, όσο μεγάλο και αν είναι το πνεύμα της αυτοθυσίας που σε διακρίνει.

Η εντύπωση που δίνεται, είναι ότι τα περιθώρια «σπατάλης» ενέργειας – σωματικής και πνευματικής – είναι μηδαμινά. Κι είμαστε ακόμα στο Νοέμβρη.

Σε τέτοιες περιπτώσεις κι ενώ σιγά – σιγά μπαίνουμε στο δεύτερο μέρος της περιόδου, το πράγμα δύσκολα αλλάζει.

Από την άλλη, η φετινή σεζόν παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα σε σύγκριση με τις προηγούμενες.

Την μεγάλη διακοπή λόγω του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ένα διάστημα που ο Νταμπράουσκας θα έχει την ευκαιρία να «βρεθεί» με την ομάδα, και να την «υποβάλλει» σε όποια «επεξεργασία» μπορεί αυτή να επιδεχτεί ενώ θα βρισκόμαστε στα μέσα του Νοέμβρη.

Είναι σημαντικό, και πρέπει να αναφερθεί, ότι ο κόσμος έδειξε όχι μόνο να περιβάλλει με εμπιστοσύνη τον Λιθουανό, αλλά και να κατανοεί το μέγεθος δυσκολίας της αποστολής του.

Ίσως για αυτό να τον χειροκρότησε, σε ένα χρονικό σημείο όπου οι παλμοί ήταν ανεβασμένοι, λίγα λεπτά μετά το τέλος του αγώνα με τον Ιωνικό.

Στα δικά μου μάτια, έμοιαζε περισσότερο με χειροκρότημα συμπόνιας και κατανόησης, το οποίο πάντως είναι αναγκαίο.

Ο φετινός ΟΦΗ έχει απόλυτη ανάγκη από σημεία αναφοράς, που θα του εξασφαλίζουν ηρεμία και θα τη μεταδίδουν παντού.

Έχει…μείνει από ανθρώπινο δυναμικό σε αυτόν τον τομέα.

Ο Νταμπράουσκας έχει μπροστά του ένα «βουνό». Κληρονομεί «φορτία» που δεν του ανήκουν. Εννοείται ότι για να τα καταφέρει θα χρειαστεί και την έμπρακτη συμπαράσταση της διοίκησης. Σε κάθε τομέα.

Για να δούμε…

Υ.Γ. Είναι πανεύκολο το μυαλό να «κολλήσει» στο «θάψιμο». Παικτών, προπονητών, παραγόντων. Δεν βοηθάει όμως καθόλου στην παρούσα φάση. Αυτό δεν το αναφέρω για να δοθεί συγχωροχάρτι σε κανέναν.

Έτερον – Εκάτερον.