Η δικαιωση του Γιουχτα

Έστω και μετά από μια όχι μικρή περίοδο αναμονής, ο Γιούχτας μπορεί πλέον να πανηγυρίζει για το επίτευγμα της ανόδου στη Super League 2.

Η ομάδα των Αρχανών προσέγγισε «ιστορικό υψηλό» διακρίσεων, μετά από 66 χρόνια παρουσίας στα γήπεδα, και ο ενθουσιασμός είναι λογικό να «ξεχειλίζει»

Το συναίσθημα της δικαίωσης ήταν εν τέλει αυτό που ξεχώρισε σε μια χρονιά που χαρακτηρίστηκε από «αμφιθυμία» συναισθημάτων, πρωτόγνωρη ασφαλώς για τους «πράσινους» οι οποίοι είχαν – και έχουν – ως σήμα κατατεθέν σε διοικητικό, αγωνιστικό, οικονομικό, αλλά και συναισθηματικό επίπεδο την σταθερότητα.

Με χαμηλούς τόνους όπως συνηθίζουν ξεκίνησαν την πορεία τους στο περυσινό πρωτάθλημα πριν ένα χρόνο. Χωρίς λεκτικές «στρακαστρούκες». Μακριά από κάθε παρέκκλιση από μια κατάσταση στερεότητας, που προέτασσε ως σημείο αναφοράς την αξιοπιστία μέσα και έξω από το γήπεδο.

Η συναισθηματική σταθερότητα δεν κλονίστηκε μετά το μέτριο ξεκίνημα στη διοργάνωση, και την αδυναμία της ομάδας να κερδίσει μέσα στις Αρχάνες. Το γεγονός ότι έπρεπε να… αλλάξει ο χρόνος για να κατακτηθεί η πρώτη νίκη εντός έδρας δεν έφερε μεγάλους κλυδωνισμούς, τέτοιους που να διαταράξουν την λειτουργία του «οικοδομήματος».

Οι «κραδασμοί» απορροφήθηκαν. Κάτι που αποτέλεσε την πρώτη – τελικά την μεγαλύτερη – νίκη της χρονιάς.

Ο Γιούχτας ανέκαμψε. Κατάφερε να «χτίσει» ένα «σερί» αποτελεσμάτων καλύπτοντας σταδιακά το χαμένο έδαφος, σε ένα πρωτάθλημα με μικρές βαθμολογικές αποστάσεις.

Ακόμα και τότε όμως, όταν η αντεπίθεση είχε ξεκινήσει, οι τόνοι δεν ξέφυγαν.

Η ομάδα των Αρχανών δεν χρειάστηκε σε κανένα χρονικό σημείο να «προσγειωθεί» στο έδαφος, ακριβώς γιατί σε κανένα σημείο δεν το αποχωρίστηκε.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτέλεσε μια έμπρακτη επιβεβαίωση της χρησιμότητας μιας πολύτιμης ποδοσφαιρικής αντίληψης βάσει της οποίας οφείλεις να επικεντρώνεσαι αποκλειστικά στο επόμενο παιχνίδι, χωρίς να σκέφτεσαι το προηγούμενο ή να κοιτάς το επόμενο.

Το σύνηθες σε όλους…«πάμε παιχνίδι με παιχνίδι»…

Μια «πολυφορεμένη» έκφραση, την οποία όμως ελάχιστοι ενστερνίζονται παρά το ότι συνεχώς την επικαλούνται.  

Ο Γιούχτας αυτό το έκανε πράξη.

Και στις κρίσιμες στροφές λίγο πριν το φινάλε, όταν τα πράγματα έγιναν ζόρικα με τον ίδιο να προβάλλει ως ένας από τους βασικούς πλέον διεκδικητές της πρωτιάς, έδειξε και το απαιτούμενο «μέταλλο».

Δεν «λιγοψύχησε», ούτε «ζαλίστηκε» από την προοπτική της ανόδου.

Της πρωτόγνωρης, τηρουμένων των αναλογιών διάκρισης, που είχε εμφανιστεί μπροστά του.

Με καρτερία, συνέπεια, και – προφανώς – αγωνιστική επάρκεια κατάφερε τον «άθλο» της πρωτιάς στον δυσκολότερο Όμιλο της Γ’ Εθνικής κατηγορίας.

Βεβαίως μετά από τα πανηγύρια για την κατάκτηση του τίτλου, ακολούθησε η «αμηχανία» της 5^ης θέσης στους αγώνες κατάταξης για την οριστική άνοδο στη Super League 2, που διακρίνονταν εξ’ αρχής από έναν παραλογισμό. Λέτε και οι ομάδες δεν είχαν ήδη δοκιμαστεί και έπρεπε υποχρεωτικά η μία να πετάξει στα σκουπίδια τη χρονιά της.

Στα μπαράζ ήταν η μοναδική φορά που οι Αρχανιώτες κάπου «αφαιρέθηκαν», χωρίς πάντως και για αυτό να ευθύνονται αποκλειστικά…

Η ολοκλήρωση της διαδικασίας άφησε στους «πράσινους» ένα παράξενο συναίσθημα. Ακραίο.

Ο Γιούχτας ήταν πρώτος στο δυσκολότερο όμιλο της Γ’ Εθνικής, αλλά τερμάτισε τελευταίος στο μίνι – πρωτάθλημα που ακολούθησε.

Οι «ανακατατάξεις» στο πολύπαθο και «αμαρτωλό» μαζί πρωτάθλημα της Β’ Εθνικής, φαινόταν ότι επρόκειτο να τον ευνοήσουν. Εξ’ αρχής οι τόνοι που κρατούσαν από τις Αρχάνες, ήταν συγκρατημένα αισιόδοξοι. Οι εξελίξεις που «έτρεξαν» έφεραν τελικά το Γιούχτα στο ψηλότερο «σκαλί» της ιστορίας του.

Είναι αληθινά λυπηρό βέβαια το ότι για να γίνει αυτό έπρεπε να προηγηθεί η αποχώρηση του Απόλλωνα. Ενός από τα ιστορικότερα ελληνικά σωματεία. Με «βαριά» φανέλα, υπερεκατονταετή παράδοση, με δεκάδες ποδοσφαιριστές – παιχταράδες – πολλοί από τους οποίους φόρεσαν την φανέλα της Εθνικής πολύ πριν πάρουν μεταγραφή για τους μεγάλους συλλόγους των Αθηνών.

Κρίμα για την «ελαφρά ταξιαρχία». Κάθε γνήσιος φίλαθλος λυπάται για την πτώση της. Όπως συμβαίνει σε κάθε ανάλογη περίπτωση, που μια ιστορική ομάδα χάνει τον πόλεμο απέναντι στην παρακμή.

Για το Γιούχτα όμως τα ωραία αρχίζουν τώρα…

Η δικαίωση ήρθε. Δικαιούται να αδράξει την ευκαιρία. Και να απολαύσει μέχρι…σταγόνας το ποτήρι που καλείται ο ίδιος να γεμίσει από εμπειρίες και επιτυχίες.

Για μια ακόμα δικαίωση...