Η απομακρυνση του «φαντασματος» και ο μεγαλος αυτοσκοπος της χρονιας

Απέναντι στον Ατρόμητο ο ΟΦΗ πήρε την δεύτερη νίκη του στο πρωτάθλημα.

Ήταν παράλληλα η πρώτη εντός έδρας από τον προηγούμενο Απρίλιο και το ματς με τον ΠΑΣ Γιάννινα για τα πλέι – άουτ. Ο χρόνος από την προηγούμενη επιτυχία στο «Θ. Βαρδινογιάννης» γίνεται ακόμα μεγαλύτερος αναφερόμενοι σε κανονική ροή πρωταθλήματος καθώς το τελευταίο τρίποντο στο Ηράκλειο είχε καταγραφεί απέναντι στην Λαμία λίγες μέρες μετά την έλευση του 2021.

Το «μηδέν» που διατηρήθηκε προστίθεται στα 4 προηγούμενα που η εστία έμεινε ανέπαφη, 9 αγωνιστικές μετά την έναρξη της διοργάνωσης.

Παράλληλα τα γκολ του Ντουρμισάι (τον οποίο θα χάσει τουλάχιστον για ένα μήνα) ήταν τα πρώτα που πήρε ο φετινός ΟΦΗ από επιθετικό.

Όλες αυτές είναι ξεχωριστές μεταξύ τους πληροφορίες που παραπέμπουν με τη σειρά τους σε κάποιες διαπιστώσεις, μη παραβλέποντας το γεγονός ότι για να διαμορφωθεί ο οριστικός χαρακτήρας του ΟΦΗ θα χρειαστεί η αγωνιστική «απόσταξη» αρκετών 90λεπτων.

Έχω την εντύπωση ότι στην παρούσα φάση περισσότερο μπορούμε να μιλάμε για το «ήθος» παρά για το «ύφος» της ομάδας, παρά το ότι το αγωνιστικό της προφίλ αρχίζει να γίνεται κατανοητό, δηλαδή ορθολογικό ποδόσφαιρο που ξεκινάει από μια συμμαζεμένη και αξιόπιστη φύλαξη των «μετόπισθεν».

Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο μπορούμε εύκολα να παρατηρήσουμε ότι ο ΟΦΗ γίνεται «σκληρό καρύδι». Αποζητά τη «μάχη». Δεν κρύβεται. «Βγάζει» φιλότιμο στο γήπεδο.

Αυτά είναι και τα στοιχεία που λίγο έως πολύ ζητάει ο κόσμος. Και αναφέρομαι στους σοβαρούς φιλάθλους που αντιλαμβάνονται ότι για να «χτιστεί» μια ομάδα, χρειάζεται τα «υλικά» να είναι γερά. Όχι από «φελιζόλ». Να μπουν γερά «θεμέλια», για να δημιουργηθεί μια ομάδα που θα έχει αξιώσεις και θα αποκτήσει μια προσωπικότητα συγκεκριμένη και συγκροτημένη.

Αυτό πάει να αποκτήσει ο ΟΦΗ, και αυτό θα είναι το μεγάλο κέρδος της περιόδου. Όπου κι αν τερματίσει (το όπου… σε λογικές βλέψεις).

Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο υπάρχει μια πραγματικότητα που δεν γίνεται να αγνοηθεί. Ότι ο ΟΦΗ βγάζει νωρίς από πάνω του το «φάντασμα» της περυσινής χρονιάς. Κι αυτό έχει να κάνει κυρίως με το τι βγάζει στο γήπεδο, που βέβαια τελεί σε ευθεία αναλογία με το αποτέλεσμα στο τέλος.

Ο ΟΦΗ βαδίζει καλά. Κάνει βήματα μπροστά. Για περισσότερα και με μεγαλύτερη ακρίβεια, συμπεράσματα θα μπορούμε να αναφερθούμε μισό πρωτάθλημα αργότερα. Κάποιες διαπιστώσεις κάνουμε τώρα. Διαπιστώσεις που ΜΠΟΡΟΥΝ όμως να γίνουν, με το υπάρχον δείγμα γραφής. Που δεν είναι προϊόν παραισθήσεων αλλά βασίζεται και τεκμαίρεται βάσει των 9 αγωνιστικών που έχουν διανυθεί στο πρωτάθλημα.

Εύκολες λύσεις και σύντομα μονοπάτια δεν υπάρχουν. Για να χτίσεις κάτι – εννοείται – με αξιώσεις μακροβιότητας. Όχι της πλάκας.

Ένας στόχος όμως που μπορεί να μπει, και πρέπει να υλοποιηθεί, είναι η εκμετάλλευση της έδρας του «Θ. Βαρδινογιάννης».

Να αξιοποιηθεί επί τέλους το γήπεδο του στην πράξη. Όχι μόνο στη θεωρία. Ο ΟΦΗ έχει ανάγκη να «φτιάξει» έδρα. Γιατί αυτή τη στιγμή δεν έχει… Λέμε ότι το «Γεντί Κουλέ» είναι «καυτό» και «καμίνι» από πλευράς συνθηκών, ατμόσφαιρας, κ.λ.π.

Από πλευράς αποτελεσμάτων; Εξαργυρώνει ο ΟΦΗ όλες αυτές τις συνθήκες που στη θεωρία καλείται να εκμεταλλευτεί; Ή όλα αυτά τα ωραία κατά τα άλλα πράγματα, οι φωνές, τα συνθήματα, το περιβάλλον της ατμόσφαιρας, δίνουν απλώς τον τόνο, δημιουργούν το σκηνικό, συζητούνται στην πιάτσα, αλλά στην πράξη μένουν χωρίς αντίκρισμα;

Το να ξαναγίνει ο ΟΦΗ ομάδα έδρας – χωρίς την υποτιμητική έννοια του όρου που αναφέρεται στο σύνολο που παθαίνει «τρικυμία» και παραλύει από φόβο όταν παίζει εκτός – είναι αναγκαιότητα. Και αποτελεί μια από τις βασικές επιδιώξεις που μπορούν από τώρα να αναφερθούν. Ίσως τον μόνο ΑΥΤΟΣΚΟΠΟ της χρονιάς.