Ενας «χεφε» στο «Γεντι Κουλε»

Του Αντώνη Σαριδάκη

Στην πλειοψηφία τους οι φίλαθλοι αγαπούν τους ποδοσφαιριστές που τους προσφέρουν ωραίο ποδόσφαιρο.

Όταν αυτό συνδυάζεται με ουσία, και μάλιστα σε παιχνίδια αυξημένης πίεσης, η ταύτιση γίνεται μεγαλύτερη.

Ένας λόγος που ο Χουάν Νέιρα αποτελεί σημείο αναφοράς για τον ΟΦΗ, και αντικείμενο λατρείας για τους φίλους του, είναι αυτός ακριβώς ο συνδυασμός.

Που παρουσιάστηκε για μια ακόμα φορά στο τελευταίο 90λεπτο του πρώτου γύρου, και το ματς απέναντι στο Λεβαδειακό.

Στην προκειμένη περίπτωση το παράδειγμα γίνεται πιο ακραίο καθώς μιλάμε για παιχνίδι όπου, ένας παίκτης ο οποίος επανεμφανίζεται μετά από δυόμιση μήνες, μπαίνει στο τελευταίο χρονικά κομμάτι του ματς, για να βοηθήσει μια ομάδα «παραλυμένη» από το άγχος που βρίσκεται πίσω στο σκορ.

Μόλις ο Νέιρα σηκώθηκε για να περάσει στο γήπεδο, σηκώθηκαν μαζί του και οι φίλαθλοι στην εξέδρα.

Μετέδωσε πίστη.

Ο κόσμος «είδε» την ανατροπή, σε ένα χρονικό σημείο που ο ΟΦΗ ζητούσε έναν αρχηγό. Έναν κουμανταδόρο.

Που να μην φοβάται τον ρόλο, αλλά να τον επιδιώκει. Και ο Αργεντινός έδωσε στον ΟΦΗ – μια φοβική ομάδα σε ολόκληρο τον πρώτο γύρο – αυτό που του έλειπε στον ίδιο βαθμό με την έμπνευση και τη δημιουργία.

Νταϊλίκι.

Ο Νέιρα είναι αυτό που στην πατρίδα του λένε «χέφε».

Αφεντικό.

Με τη μπάλα, και χωρίς αυτή (δεν αναφέρομαι στις άσκοπες κάρτες που μαζεύει και αποτελούν το «μελανό» σημείο του αγωνιστικού του χαρακτήρα).

Δεν τρομάζει στα δύσκολα, και αποζητά τη «μάχη». Αντέχει στην πίεση, και του αρέσει να παίρνει την ομάδα πάνω του, μεταδίδοντας της τη σιγουριά ότι στο τέλος θα τα καταφέρει.

Πέρυσι είχαμε αναφερθεί αρκετές φορές στο γεγονός ότι επωμίζονταν ρόλους που δεν του ανήκαν, εξαιτίας της ανυπαρξίας κλασικού φορ περιοχής (μέχρι που ήρθε ο Φελίπε).

Πάντα όμως έβγαινε μπροστά. Και ζητούμενο πάντα, είτε σε ρόλο δημιουργού, είτε σε ρόλο εκτελεστή είναι η ουσία. Το ότι ο δρόμος προς αυτή έρχεται με θεαματικό τρόπο, αυτό οφείλεται στην αγωνιστική κλάση του Αργεντινού, η φάτσα του οποίου έχει θέση σε οποιοδήποτε σοβαρό φιλμ Ουέστερν.

Ο ΟΦΗ που μέχρι την ώρα που πάτησε χορτάρι στο ματς της προηγούμενης Δευτέρας ο 33χρονος ήταν «βραχυκυκλωμένος» και «πελαγωμένος» σε ένα χάος κακοδαιμονίας, μετά από μερικά δευτερόλεπτα «χόρευε» στα «βιολιά» και τα «νταούλια» που του έπαιζε αυτός.

Αντί να βγάλει δύο – τρεις μπαλιές «ασφαλείας» στην αρχή, για να επανέλθει ομαλά σε ρυθμό και να πάρει και ο ίδιος ψυχολογία μετά από ένα σημαντικό διάστημα αποχής, μπήκε κατευθείαν…στο «ψητό», δημιουργώντας τις προϋποθέσεις και σκοράροντας, δίνοντας έτσι το δικαίωμα να «ξεσπάσει» σε μια εξέδρα που στήριζε την ομάδα αλλά είχε υποφέρει από την κακοπέραση.

Στην συνέχεια, με τον κόσμο να «έχει» πάρει την ασίστ, και να «παίζει» και αυτός μπάλα, η ομάδα ανέκτησε την εμπιστοσύνη στην παράσταση νίκης.

Ο πρωταγωνιστής εννοείται ότι δεν άλλαξε. Κάθετη πάσα – απόλαυση στην περιοχή, έβγαλε μόνο του με τον αντίπαλο τερματοφύλακα τον Μπιφουμά, ο οποίος σιγούρεψε το δεύτερο τέρμα «σερβίροντας» το στο «πιάτο» του Ντουρμισάι.

Το παιχνίδι τέλειωσε με τους «ασπρόμαυρους» να φτάνουν επιτέλους στην πρώτη τους φετινή νίκη στο Ηράκλειο, παίρνοντας δύναμη για την συνέχεια.

Και με τον Νέιρα να διανθίζει με ένα ακόμα «επεισόδιο» την πενταετή πλέον παρουσία του στον ΟΦΗ.

Έλειψε ο Χουάν από την ομάδα. Έλειψε το ηγετικό του προφίλ. Το πάθος του. Ο…πανηγυρισμός του.

Περισσότερο στα ματς του «Γεντί Κουλέ»

Για τα αγωνιστική ικανότητα του, δεν υπάρχουν αμφιβολίες..

Στο θέμα των ψυχικών χαρισμάτων του…ένα πράγμα μόνο «χαλάει» τη «σούπα». Το ότι αυτή η μεγάλη αυτοπεποίθηση,  δεν συνδυάζεται με ψυχραιμία.

Σε αυτήν την περίπτωση και ο ΟΦΗ και ο ποδοσφαιριστής θα ήταν διπλά κερδισμένοι. H κλάση του δεν τον απαλλάσσει των ευθυνών του. «Σκάρτα» είκοσι λεπτά έπαιξε με το Λεβαδειακό, αλλά την κάρτα δεν την απέφυγε…