Αποψε μια βραδια για ολους τους Ομιλιτες...

Του Αντώνη Σαριδάκη

Το παρακάτω κείμενο το είχα γράψει πριν έξι χρόνια όταν ο ΟΦΗ μετά από μια εικοσαετία αποχής, επέστρεφε στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Το είχα ανασύρει από το αρχείο μου πέρυσι, παραμονές του επαναληπτικού αγώνα Κυπέλλου με τον Αστέρα Τρίπολης στο «Γεντί Κουλέ», και το δημοσιεύω για τρίτη φορά φέτος, μιας και το πνεύμα του παραμένει ακριβώς το ίδιο.

Τρία μόνο ονόματα θα προσέθετα σε σύγκριση με το αρχικό κείμενο. Του Δημήτρη Παπυράκη, του Μανώλη Δανδουλάκη, και του Μανώλη Λιδάκη. Με την προσμονή, και η αποψινή βραδιά να πάρει "Ομιλίτικο χρώμα"

«Απόψε είναι μια βραδιά για όλους τους Ομιλίτες.

Για αυτούς που μάζευαν κατοστάρικο – κατοστάρικο τα χρήματα για να παρατάσσεται η ομάδα στη σέντρα μέχρι την οριστική διάλυση, σε έναν εκ των προτέρων χαμένο «πόλεμο» με την παρακμή.

Για τις «αποστολές» στο εξωτερικό για να έρθει σε συμβιβασμό ο Σουλεάπ.

Για όλες τις «υπό διάλυση» ομάδες που έδιναν τον «καλό» – και μάταιο – αγώνα.

Για τον «Δονκιχωτισμό» της Θύρας 4.

Για την άρνηση παραίτησης όταν τα πάντα ήταν χαμένα και η ομάδα στη μέση του πουθενά.

Για την ψυχολογία «σταυροφόρου» που «χτίστηκε» σταδιακά στα χρόνια της υπομονής.

Για το πνεύμα και την περηφάνια της χωρίς νόημα αντίστασης, όταν τα πάντα είχαν χαθεί.

Για την αισιοδοξία και το χαμόγελο όταν άρχισε να φαίνεται ξανά «φως στην άκρη του τούνελ».

Για τον Θόδωρο Βαρδινογιάννη, τον Ευγένιο Γκέραρντ και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο.

Για τον παθιασμένο όρκο «θα ξανάρθουμε» που δόθηκε από όλους όσους ήταν στο χορτάρι του γηπέδου στις 21/3/15.

Για τον ύπνο με άγχος την παραμονή του τρίτου μπαράζ στη Ρόδο με τον ΠΑΣ Γιάννινα.

Για αυτούς που βρήκαν το κουράγιο να χαμογελάσουν όταν η ομάδα βρίσκονταν στο κατώφλι της Β’ Εθνικής μετά από 35 χρόνια.

Για τα πλαστικά γήπεδα και τα ειρωνικά χειροκροτήματα στα «κακοτράχαλα» της Γ’ Εθνικής.

Για το Θοδωρή και το Στέφανο.

Για την κεφαλιά του Περσία με την Αταλάντα, και το πέναλτι του Τσιφούτη στον επαναληπτικό με την Ατλέτικο που περνούσαν σαν «βουβό φιλμ» στα «τοιχώματα» του μυαλού μετά από κάθε Γενική Συνέλευση της απελπισίας.

Για τους παλιότερους που μνημονεύουν τα σουτ του Δημήτρη Βάβουλα που έσπαζαν τα δοκάρια, και την ντρίμπλα του Καρασσάβα που «χάζευε» κόσμο.

Για τον Νίκο Σερπετσιδάκη

Για τις νίκες στα ντέρμπι, και τις βραδιές θριάμβου στην Ευρώπη.

Για τους διασυρμούς, και τις βραδιές ταπείνωσης που ακολούθησαν.

Για τις πολλές φορές που πέρασε από το μυαλό ότι το «heart of steel» των Manowar θα έπρεπε να είναι ο ύμνος του ΟΦΗ.

Για αυτούς που έλεγαν ότι δεν θα ξαναπατήσουν στο γήπεδο, και την μεθεπόμενη αγωνιστική ήταν στις θέσεις τους.

Για όλους όσους πίστευαν στην λύση του ιδιοκτησιακού, και το έλεγαν όταν τέτοιες κουβέντες ήταν «απαγορευμένες».

Για τους μονίμως γκρινιάρηδες και ξερόλες.

Για τους προπονητές της εξέδρας.

Τους μονίμως ευκολοπιστούντες, και τους υπέροχα αθώους που πιστεύουν ότι σε κάθε νίκη η ομάδα γίνεται Ρεάλ.

Για τον Μανώλη Ρασούλη.

Για τους δύσπιστους, τους ενοχλητικούς, τους προληπτικούς, τους ανυπόμονους και τους λιγόψυχους με την «καρδιά από ατσάλι».

Απόψε είναι μια βραδιά....για όλους όσους αισθάνονται πραγματική ευτυχία που ο ΟΦΗ επιστρέφει εκεί που ανήκει».