Συνελθετε παιδια. Συνελθετε…

Του Αντώνη Σαριδάκη

Σε προηγούμενο κείμενο είχα αναφερθεί στην δυναμική και την δύναμη του κόσμου του ΟΦΗ και στις στιγμές ευτυχίας που του χάρισε η φετινή «κούπα» στο Πανθεσσαλικό.

Ο κόσμος του ΟΦΗ και πολύς είναι, και θέλει να παρακολουθεί τις εξελίξεις που επηρεάζουν την καθημερινότητα της ομάδας του.

Με κρίση, και θέληση για έμπρακτη βοήθεια, όπως αποδείχτηκε αρκετές φορές στο μακρινό και πρόσφατο παρελθόν, σε στιγμές καλές ή άσχημες.

Υπάρχει όμως και ένα μέρος, που τον σύλλογο τον αντιλαμβάνεται ως φαντασιακό υποκατάστατο.

Είναι τελείως αδύνατο να καταφύγω σε λεπτομέρειες.

Επιγραμματικά μόνο θα αναφέρω ότι ορισμένοι ζητάνε για μεταγραφές τον ουρανό με τα άστρα, και την Πούλια, και την Μικρή και την Μεγάλη Άρκτο.

Γιατί;

Γιατί… έτσι.

Λίγο πολύ όλοι οι Έλληνες φίλαθλοι κάθε καλοκαίρι τρέφονται με το «συσσίτιο» της αυταπάτης της μεταγραφικής «σάρωσης» της αγοράς από την ομάδα τους, όμως στην προκειμένη περίπτωση το πράγμα ξεφεύγει.

Οι «κορώνες» δεν έχουν τελειωμό. «Να πάρουμε αυτόν τον ποδοσφαιριστή για να δυναμώσει η άμυνα», «Να πάρουμε τον άλλο για τα άκρα της επίθεσης».

Το ότι το κασέ του ενός και του άλλου μεταφράζεται σε κάποια… εκατομμύρια ευρώ είναι προφανώς λεπτομέρεια. Που αν… απλώς επισημαίνεται, όχι μόνο δεν λαμβάνεται υπ’ όψιν, αλλά προκαλεί νεύρα και μούτρα, και τσαντίλες.

Υπάρχει κόσμος που ζει με παραισθήσεις, σκέφτεται με παραισθήσεις, και μιλάει με παραισθήσεις.

Άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι δυνατόν με την έναρξη της προετοιμασίας, ο ΟΦΗ να έχει συμπληρώσει το ρόστερ του.

Να μοιράζει μεταγραφικές «καρπαζιές» εκατομμυρίων όχι σε Ολυμπιακούς και Παναθηναϊκούς, αλλά στις ομάδες της Ευρώπης που «στοχεύουν» σε  διεθνείς Έλληνες ποδοσφαιριστές οι οποίοι … «γιατί δηλαδή να μην έρθουν σε εμάς»

Πιο ωραίοι, αν και λιγότερο αθώοι οι «μυαλοπώληδες». Που προτείνουν τις κινήσεις σχεδιασμού, ούτως ώστε να χαραχθεί η ιδανική πορεία της ΠΑΕ την επόμενη χρονιά.

Αναλύσεις που πάντοτε καταλήγουν στην «ανάγκη», για «αυτοδικαίωση» του προτείνοντος.

Που στην πρώτη ευρωπαϊκή ήττα του ΟΦΗ – εκτός αν νομίζει ότι η ομάδα θα κάνει το έξι στα έξι – θα φέρει το δάχτυλο στο μηνίγγι και θα πει με ύφος χιλίων καρδιναλίων: «Τα έλεγα εγώ»

Είναι ΑΝΑΓΚΗ να γίνει κατανοητό αυτό που αρκετές φορές και μέσα από τις εκπομπές μας στο Crete2day έχουμε επισημάνει.

Το γεγονός δηλαδή ότι το ποδόσφαιρο εδώ και χρόνια είναι πόλεμος πετυχημένων εμπορικών πράξεων, που δεν επηρεάζεται από «εκθέσεις ιδεών», φιλοσοφικές ενατενίσεις, και φαντασιακές «συνουσιάσεις» των «σαχλαμαράκηδων» και των μεγάλων «γκουρού» της καφετέριας.

Φίλαθλοι «αγοράζουν» και «προτείνουν» παίκτες για λογαριασμό του Μπούση.

Τρελά πράγματα…

Προφανώς δεν καταλογίζεται σκοπιμότητα σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, ούτε τίποτα ταπεινά ελατήρια.

Αλίμονο.

Το μόνο που καταλογίζεται είναι μια τέλεια απώλεια επαφής με την πραγματικότητα.

Η οποία μάλιστα ως φαιδρή κατάσταση γραφικότητας θα είχε και πολύ γούστο να την παρακολουθείς, αν δεν είχε μέσα της γκρίνια, μίρλα, και αρνητικά συναισθήματα.

Αντί να χαίρονται με το γεγονός ότι ο ΟΦΗ θα δώσει το παρόν σε ευρωπαϊκούς ομίλους, κάτι που άλλες ομάδες ΔΕΝ έχουν ακόμα εξασφαλίσει, και να ενθουσιάζονται με το «ταξίδι», ψάχνονται με το καθετί.

Στην παρούσα περίοδο βρίσκονται σε ένα καθεστώς απόλυτης δυσαρμονίας με την κατάσταση της πλειοψηφίας και των φιλάθλων, και του ίδιου του ΟΦΗ.

Θα το πω απλά. Τέτοιοι φίλαθλοι δεν αξίζουν διακρίσεις.

Το ίδιο θα αντιδρούσαν αν ο ΟΦΗ αντί να πάρει το Κύπελλο, έπαιρνε το πρωτάθλημα ή έπαιζε στη Γ’ Εθνική.

Κάθε ομάδα προκόβει και ευτυχεί μόνο σε κλίμα ευτυχίας και δημιουργίας.

Όχι μέσα σε κλαψουρίσματα, τσαντίλες, και μουρμούρες, επειδή αρχές Ιουνίου δεν συμπληρώθηκε το ρόστερ.

Αν οι κινήσεις που θα γίνουν το καλοκαίρι, φανούν «λίγες», εδώ θα είμαστε πρώτα ο Θεός για να τις κρίνουμε.

Όχι από τώρα.

Συνέλθετε παιδιά. Συνέλθετε…