Τα «θεμελια» που μπαινουν, και το «κλειδι» για κατι καλυτερο

Η εμφάνιση του ΟΦΗ στη Λεωφόρο δημιουργεί αποθέματα αυτοπεποίθησης ενόψει της συνέχειας. Και στην ομάδα και στον κόσμο της.

Ήταν κάτι που το είχε ανάγκη, μετά τις δύο προηγούμενες παρουσίες. Ιδιαίτερα μετά το παιχνίδι του Κυπέλλου της προηγούμενης Πέμπτης στο οποίο η απόδοση ήταν περισσότερο συνέπεια μιας πνευματικής αδυναμίας. Μιας χαλάρωσης που πάντοτε υποβόσκει όταν ακολουθεί ένα δύσκολο παιχνίδι απέναντι σε έναν αντίπαλο πρώτης γραμμής. Όπως και να το κάνουμε ο  παίκτης νιώθει ότι κρίνεται στα δύσκολα. Ότι κι αν του λένε.

Απέναντι στον Παναθηναϊκό ο ΟΦΗ ήταν θαρραλέος. Είχε σφρίγος και παλμό. Δεν ήταν «μαλθακός».

Είναι σημαντικό ότι τα άγχη και οι ανασφάλειες που τον διακατείχαν πέρυσι, τώρα «πετιούνται» στις πλάτες των αντιπάλων. Τις βγάζει από πάνω του και τις μεταδίδει αλλού. Μπορούμε από τώρα, ενώ βρισκόμαστε στα μέσα του πρώτου γύρου να μιλάμε για ένα κέρδος που φαίνεται ότι υπάρχει. Πολύ σημαντικό δεδομένο για μια ομάδα που πέρυσι έπασχε χαρακτηριστικά σε αυτόν τον τομέα.

Ο ΟΦΗ αποκτά και διάθεση και νεύρο για να πολεμήσει. Στοιχεία αυτονόητα και επιβεβλημένα όταν θέλεις να φτιάξεις κάτι. Φτάνουνε; Από μόνα τους εννοείται πως όχι. Χωρίς αυτά όμως δεν πας πουθενά. Είναι η καύσιμη ύλη. Τα απαραίτητα «θεμέλια» για να προχωρήσεις. 

Βέβαια υπάρχει πάντα η προσδοκία για κάτι καλύτερο. Για πράγματα που επιδέχονται βελτιώσεως. Και ενισχύσεως…

Κυρίως στο μεσοεπιθετικό κομμάτι, και πάντα με τη σύμφωνη γνώμη του προπονητή.  

Το να γίνει ο ΟΦΗ περισσότερο παραγωγικός και αποτελεσματικός είναι μια ανάγκη.

Να βγάζει «ζουμερές» φάσεις και να τις εκμεταλλεύεται.

Δεν είμαι ο καταλληλότερος για να εκφέρω μια τέτοια άποψη, θα αποτολμήσω όμως μια τοποθέτηση.

Αυτοί οι σοβαροί αμυντικοί προσανατολισμοί που δείχνει ότι έχει η ομάδα, προϋποθέτουν την ύπαρξη κάποιων ποδοσφαιριστών που αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι δεν υπάρχουν ή περιμένει να της βγουν από το υπάρχον ρόστερ. Όχι πολλών παικτών.

Περισσότερο ενός επιθετικού. Ενός παίκτη που θα πηγαίνει άμεσα στο γκολ. Κατάλληλου για αντεπιθέσεις. Ενός ποδοσφαιριστή που θα έχει ανεπτυγμένο το ένστικτο του γκολ πιο πολύ από όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που τον συνοδεύουν, και θα επιλέγει το σύντομο δρόμο προς τα δίχτυα. Που δεν θα είναι «αραχτός», φυλώντας τις δυνάμεις του για την κρίσιμη φάση που θα τα δώσει όλα.

Τα μέχρι τώρα δεδομένα των 8 αγωνιστικών παραπέμπουν στο ότι ο ρόλος του σκόρερ πάει να κατανεμηθεί σε ποδοσφαιριστές που δεν αυτός ο ρόλος τους.

Η παραγωγικότητα των ποδοσφαιριστών που δουλεύουν στο «τιμ» για να μπει η μπάλα στο «πλεχτό» δεν είναι επαρκής.

Ο ποιοτικός – και πρώτος σκόρερ – Νέιρα δεν είναι εκ φύσεως εργαλείο για τη μεγάλη και τη μικρή περιοχή. Το ίδιο και ο Λάμπρου που μπορεί να διαπρέψει ως ακραίος. Δεν είναι όμως ο επαγγελματίας «γκολεαδόρ» που ο τρόπος του παιχνιδιού της ομάδας επιτάσσει να βρίσκεται στο ρόστερ. Υπάρχει ο Ντουρμισάι, του οποίου η πλήρη ενσωμάτωση αναμένεται. Και βέβαια περιμένουμε το καλύτερο δυνατό και από τους υπόλοιπους από τους ποδοσφαιριστές που έχουν αγοραστεί για αυτό το λόγο.